Gepensioneerden overvragen helemaal niet

Peter. J. C. Borgdorff stelt (Opiniepagina , 30 augustus) dat het garanderen van de inflatievergoeding het pensioenstelsel nodeloos onder druk zet en dat de pijn van de laatste jaren eerlijk verdeeld is tussen actieven, gepensioneerden en werkgevers. Zijn betoog gaat voorbij aan de kern van het probleem. Het vormen van een buffer voor zo'n formele garantie (zonder bovengrens) stelt inderdaad onvervulbaar hoge eisen aan de pensioenfondsen. Maar de vraag om die garantie is daarom nog niet onnodig. De gepensioneerden zijn bezorgd over de toekomst van de inflatievergoeding.

Rond 1990 kwam het kabinet met het plan om de `overschotten' van de pensioenfondsen weg te belasten. De beurscrash heeft geleerd dat ze nodig waren om de risico's van beleggen in aandelen af te dekken. Toen waren die overschotten nodig. Maar ze bestonden niet meer want door de dreiging van het wegbelasten waren werkgevers en werknemers begonnen met potverteren. Gepensioneerden deelden daarin niet.

Bij het `verdelen' van de pijn wordt nu de inflatievergoeding beperkt en daardoor wordt de koopkracht van de gepensioneerden aangetast. Voor de actieven wordt alleen de pensioenopbouw versoberd. Zo'n toekomstig offer is makkelijk te aanvaarden en het kan altijd later worden ingehaald. Voor gepensioneerden is er geen latere inhaal meer mogelijk en dat is een fundamenteel verschil. De samenleving realiseert zich te weinig dat indexatie van pensioenen dan misschien geen recht is, maar een kwestie van fatsoen.

    • Dick den Hoedt