Turkije wordt met te veel egards behandeld 1

Op 3 oktober zouden de onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de EU moeten beginnen. Als het aan de Tweede Kamer ligt moet Turkije dan wel eerst de verklaring dat het Cyprus niet erkent intrekken. Die verklaring werd afgegeven bij het ondertekenen van de douaneprotocol tussen Turkije en de tien nieuwe EU-landen.

Echter, de Grieks-Cyprioten hebben geen nee gezegd tegen de hereniging van Cyprus. Zij hebben nee gezegd tegen de vijfde versie van het Plan-Annan, die door de secretaris-generaal van de VN onder sterke druk van de VS en Groot-Brittannië (landen die er alles aan gelegen is dat Turkije lid wordt van de EU) vrijwel volledig werd aangepast aan de eisen van Turkije – de agressor in dit conflict. Dit wordt op indringende wijze aangetoond in de onlangs verschenen studie An International Relations Debacle van Claire Palley, vooraanstaand mensenrechtenadvocaat en jarenlang adviseur van de Cypriotische president. Het boek bevat tientallen documenten waaruit kan worden geconcludeerd dat de VN zijn mandaat te buiten is gegaan en zich volledig voor het karretje van de Turkse bezetters en zijn Angelsaksische vrienden heeft laten spannen.

De Grieks-Cyprioten, zo is mij ook uit recent eigen onderzoek op Cyprus gebleken, hebben tegen het Plan-Annan gestemd omdat de compensatieregelingen voor de door Turkije verdreven vluchtelingen volstrekt inadequaat waren. Omdat de rekening voor compensatie van de vluchtelingen niet door de agressor, maar door de slachtoffers, de Grieks-Cyprioten, moest worden betaald. Omdat Turkije een uitzonderlijk grote invloed op de binnenlandse politiek zou krijgen (een regelrechte schending van de soevereiniteit). De lijst bezwaren is nog langer, maar uit het bovenstaande wordt wel duidelijk dat de Grieks-Cyprioten weinig anders konden dan nee zeggen.

    • Europa. Een Beknopte Geschiedenis van Cyprus
    • Auteur van `Afrodite
    • Kees Klok
    • van de Prehistorie tot Heden'