Het leven begint bij 65

Ze zaten er allebei stralend bij, de altsaxofonisten Bud Shank (1926) en Phil Woods (1931). Een begrijpelijke zaak; het leuke leven begint immers bij 65.

Voor Shank geldt dat laatste bijna letterlijk, omdat hij op die leeftijd besloot jingles en ander commercieel gedoe te vergeten, en zich uitsluitend nog op jazz te richten. De dwarsfluit verdween in de bezemkast en op de altsax schakelde Shank over naar een spontanere, aardsere stijl.

In het voorjaar van '99 verbaasde hij het BIMhuis en zichzelf door samen met pianist Misha Mengelberg ter plekke nieuwe muziek te scheppen volgens de methode van het instant componeren: ,,We weten niet wat we zojuist hebben gedaan en of we het nog een keer zouden kunnen.''

Maar afgelopen vrijdag deed Shank het weer met Mengelberg, die inmiddels ook al in de zeventig is. Waarbij het `weer' alleen slaat op de methode, want de spontane compositie van toen waren ze natuurlijk al lang vergeten.

Dat er bij het duiken in het diepe ook oud jazzwerk bovenkwam, zoals Juan Tizols klassieke Caravan, was behalve aan Bud Shank vooral te danken aan de waterdragers. Ernst Glerum, die er in '99 ook bij was, speelde plukkend en strijkend ongekend zuiver en fantasievol bas, terwijl de nieuwe drummer Alan Jones zich voegde in het groeiende gilde van drummers met uitstekende oren.

Dat Jones naast zijn fraaie stokkenwerk ook een vrolijk stukje zong, a capella met Mengelberg, was tekenend voor zijn plooibaarheid en voor de sfeer van dit concert, die soms aan het absurde grensde.

Phil Woods, 73 pas en nooit eerder in het BIMhuis te gast, heeft een andere manier gevonden om prettig door te kunnen gaan. Het repertoire laat hij over aan zijn collega altist George Robert (Genève, 1960), die ook de meeste en langste solo's speelt. Van experimenten is daarbij geen sprake; het kwartet van Robert speelt goed lopende bebop met veel aandacht voor melodie.

De vrij onbekende pianist Bruce Barth heeft een heel genuanceerd toucher en doorkruist daarmee op een aanstekelijke manier ruim een halve eeuw jazz-territoir. Waar Robert zelf zijn inspiratie vandaan haalt wordt duidelijk uit Cannonization een titel die verwijst naar `Cannonball' Adderley (1928-'75) waarin en passant de `Blues March'-ritmiek van Benny Golson wordt meegenomen. Phil Woods let op en loert op zijn kans, hij kent zijn Benny Carter en Charlie Parker.

Namedropping is sowieso onvermijdelijk bij een concert van twee altsaxofonisten die door hun tweestemmige arrangementen ook nog een ander altduo in herinnering roepen: Phil & Quill, (Phil Woods en Gene Quill), tamelijk succesvol aan het einde van de jaren vijftig. Dankzij de goedkope dollar zijn de helden van vroeger nu, voor zover ze nog in leven zijn, `zomaar' om de hoek te horen. Bud Shank en Phil Woods – in een opperbest humeur voegden ze beiden een hoofdstuk toe aan een heel dik jazzboek. Van Oude Musici, de Dingen die nog niet voorbij zijn.

Concerten: Bud Shank/Misha Mengelberg kwartet en het Phil Woods/George Robert Quintet. Gehoord: 9/9 en 12/9 BIMhuis, Amsterdam.

    • Frans van Leeuwen