Zoektocht in een warrig hoofd vol herinneringen

Een vrouw is tien kamelen, maar slechts drie koeien waard. In een plengvaasje bewaarde een slaaf de tranen van zijn meester en de `Budhanton' wordt gedanst met de tong uit de mond. ,,We moeten doorgaan'', zingen de anderen.

Deze lessen komen uit De kamer van Isabella van de Needcompany, een voorstelling die terecht is uitgekozen voor Het Theaterfestival 2005. Vorig jaar werd de Nederlandse poot van Het Theaterfestival opgeheven, maar de Vlaamse afdeling bleef bestaan en die selectie wordt nu ook hier gepresenteerd. De kamer van Isabella werd ook geselecteerd voor De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg, zodat het stuk vrijdag en zaterdag ook tijdens dat festival is te zien.

Met elf dansers/zangers/acteurs en een uitstalkast vol uitheemse kunst vult regisseur Jan Lauwers het toneel. Hij houdt van volle voorstellingen, zoals hij al eerder bewees met Images of Affection (2002) en King Lear (2000). De spil van dit verhaal is Isabella, innig gespeeld door Viviane De Muynck. Isabella is een blinde vrouw van negentig die woont in een kamertje in Parijs. Ze herinnert zich haar drieënzeventig minnaars, waaronder haar zestienjarige kleinzoon Frank. Ze herinnert zich haar ouders die haar ouders niet waren. Met hen woonde ze in een vuurtoren op een bijna verlaten eiland. Haar echte vader woonde in Afrika. Hij was een woestijnprins.

Omdat ergens in die herinneringen de leugen is binnengeslopen, besluit Isabella haar levensweg terug te wandelen. Een nonchalante zoektocht is het, die dwars door de twintigste eeuw loopt. Vervuld van zijwegen, liedjes en dans, van de Eerste Wereldoorlog, via Hiroshima naar het Vlaamse Blok.

De kamer van Isabella is een voorstelling als een vliegwiel; hij komt traag op gang omdat de samenhang ontbreekt, maar gaandeweg komt de vaart erin zonder dat het tempo merkbaar omhoog gaat. Het stuk kruipt haast ongemerkt over de bühnerand, en grijpt de kijker bij de lurven. De tastbare aanwezigheid van dode geliefden en uitstapjes naar David Bowie of de maan worden steeds meer een logisch onderdeel van het geheel. De kamer van Isabella wordt het hoofd van Isabella waar de wetten van Isabella gelden. Zelfs als haar vuurtorenvader in een postume brief de waarheid uit de doeken doet, blijft de liefde voor het leven in Isabella ongebroken. Misschien dat deze soms zo vrijblijvend aandoende voorstelling daarom zo'n heerlijk gevoel in de botten achterlaat. Ze geniet er zo van.

Voorstelling: De kamer van Isabella. door Jan Lauwers & Needcompany. Gezien: 8/9 Stadsschouwburg Amsterdam (Theaterfestival). Herh.: 14/9 Stadsschouwburg Groningen, 16, 17/9 Rotterdamse Schouwburg. Int. tournee t/m 20/12. Inl. 010-411 8110; www.needcompany.org

    • Jowi Schmitz