Van der Geest bekroont succesvol WK judo

Het machtsvertoon kwam voor hemzelf ook als een volslagen verrassing. Na zijn desastreuze start op de openingsdag van de wereldkampioenschappen in Egypte overwoog zwaargewicht Dennis van der Geest af te zeggen voor de open klasse (alle gewichtscategorieën). Het zou toch wel niets worden, vermoedde hij, en bovendien worstelde de 130 kilo zware reus uit Haarlem nog altijd met een liesblessure.

Maar Van der Geest besloot zaterdag, na vlotte bestudering van de loting, toch in actie te komen op de slotdag van het vierdaagse toernooi in de Egyptische hoofdstad Kairo. Al zijn concurrenten bevonden zich in de bovenste helft van het wedstrijdschema, en zich verstoppen, dat paste niet bij hem. De beloning kwam aan het einde van de dag: voor het eerst in zijn carrière won de oudste van de twee judobroers uit Haarlem de wereldtitel. ,,Dit slaat helemaal nergens op'', sprak hij na afloop.

Met zijn krachtsexplosie bracht Van der Geest het medailletotaal van Nederland op een tot dusver ongeëvenaard aantal van zes: driemaal goud, driemaal brons. In het eindklassement, met 58 deelnemende landen, eindigde de ploeg van hoofdcoaches Maarten Arens (mannen) en Marjolein van Unen (vrouwen) als tweede, achter grootmacht Japan.

De medailles werden `eerlijk' verdeeld: goud voor Edith Bosch (-70 kg), Guillaume Elmont (-81) en Van der Geest (open klasse), brons voor Claudia Zwiers (-78), Carola Uilenhoed (open klasse) en Mark Huizinga (-90). Bij de vorige WK, twee jaar geleden in Osaka, behaalde Nederland drie medailles: zilver voor Van der Geest, brons voor Bosch en de wegens een blessure in Kairo afwezig Deborah Gravenstijn. Bij de Spelen van Athene (2004) was judo voor Nederland ook al een van de succesvolste sporten, al ontbrak de kleur goud: zilver voor Bosch, brons voor Gravenstijn, Huizinga en Van der Geest.

Opmerkelijk op de slotdag was ook de bronzen medaille, die Uilenhoed won in de niet-olympische open categorie. De successen van haar ploeggenoten inspireerden de 20-jarige debutante uit Den Haag, vertelde ze na afloop. Haar aanvallende stijl deed de rest, nadat Uilenhoed zich via de herkansingen alsnog had weten te mengen in de strijd om de medailles.

,,Een ware topsportster'', zo roemde bondscoach Van Unen de parttime-doktersassistente tegenover persbureau ANP. ,,Ze gaat er totaal voor. Maar ze moet natuurlijk ook aan de financiën denken. Door haar vijfde plaats donderdag bij de zwaargewichten behaalde ze de A-status, goed voor extra inkomsten.''

Van der Geest keek, zo bekende hij, gisteren terug op een paar bewogen dagen. Niet zozeer door zijn eigen voortijdige aftocht bij de zwaargewichten (+100 kilo) op donderdag, als wel door de zoveelste tegenslag van formaat die zijn opnieuw geblesseerd geraakte broer Elco te verwerken kreeg. ,,Ik heb zitten huilen naast hem op de mat. Samen zijn we later de piramides gaan bekijken. Ik hoopte hem wat uit de put te halen. Bij mezelf heb ik niet zoveel meer stilgestaan.''

Uiteindelijk stapte Van der Geest toch maar weer de mat op. Om ,,te kijken waar het schip strandt''. Hij had zich niet goed kunnen voorbereiden wegens een slepende liesblessure. ,,Met de kracht en de conditie zat het wel goed. Maar aan specifieke judotraining ben ik al vier maanden niet toegekomen. Ik heb dit puur op talent gedaan.''

Hij wist dat bij een tweede mislukking in vier dagen hoon hem ten deel zou vallen. ,,Dan was iedereen er weer over begonnen dat ik te veel met andere dingen bezig ben'', wist de parttime-diskjockey. ,,Ik heb dat risico genomen. Laat ze maar lullen. Ik weet dat ik nog bij de wereldtop hoor.''

Direct na zijn succes werd Elco door de bewaking tegengehouden, toen hij zijn broer wilde feliciteren. Enkele meters verderop smakte iemand in het gedrang van een metershoge tribune. Even verderop hief Van der Geest de handen ten hemel. ,,Ik had die titel twee jaar geleden al verdiend'', zei hij. ,,Maar daar, in Osaka, ben ik in de finale genaaid, omdat men zo graag een Japanse wereldkampioen wilde hebben. Nu sta ik hier. Graag was ik de eerste wereldkampioen sinds [zijn voorbeeld Wim] Ruska in 1971 geworden. Dat is niet gelukt. Die `eikel' was me net voor'', refereerde Van der Geest gekscherend aan de titel die zijn Kenamju-clubgenoot Elmont (-81 kilogram) vrijdag won.