Proof

Hij was bij de meeste concerten van Eminem zijn achtergrondrapper en altijd al het indrukwekkendste lid van diens rapgroep D12: Proof, de loyale jeugdvriend van Eminem die jarenlang tweede, zelfs de tiende viool speelde. Met zijn soloalbum, dat uitkomt nadat Eminem voorlopig als rapper met pensioen ging, toont Proof hoe jammer het is dat hij zich zo lang zo dienend opstelde.

De grappenmaker uit D12 blijkt op dit album namelijk voor het eerst een grootse rapper. Die met verschillende intonaties, stemmen en rapstijlen zijn verhalen steeds een andere context geeft, met een open, frisse en humorvolle benadering die doet denken aan, tja, Eminem in vroegere dagen.

In die tijd maakte Proof ook naam voor zichzelf en het lijkt alsof al zijn in de afgelopen jaren in de schaduw opgekropte talent er op deze cd in één keer afspat.

Van lekker lui gerapte schunnige teksten en opschepperige battle-raps tot de in het nummer Kurt Kobain gedeclameerde zelfmoordbrief of Forgive Me waarin Proof, begeleid door een kaal pianootje en een slepende baslijn, emotioneel terugblikt op de dalen en pieken in zijn leven; of de muziek nu neigt naar de springerige synthesizerbeats van de Neptunes of de door een moderne mangel gehaalde oude soul van Kanye West; en ondanks gastoptredens van artiesten als 50 Cent, B-Real en Nate Dogg, die met hun stem een zware stempel drukken; Proof houdt het roer vast in handen en is voor het eerst in zijn carrière de enige, onbetwiste hoofdpersoon.

Proof: Searching for Jerry Garcia. (Iron Fist Records, IRFT60297)

    • Saul van Stapele