Serene beeldenpoëzie in Bin-jip

Tae-suk is een rare snuiter. Hij hangt foldertjes van de afhaal-Koreaan op huizen en als ze er na een tijdje nog hangen, dan is dat voor hem een teken om eens binnen een kijkje te gaan nemen. Slimme dief. Vooral als blijkt dat de bewoners op hun antwoordapparaat de boodschap hebben achtergelaten dat ze een tijdje op vakantie zijn.

Dat laatste zou in Europa nou helemaal nooit gebeuren, merkte de Koreaanse regisseur Kim Ki-duk terecht op bij de wereldpremière van zijn film Bin-jip, vorig jaar op het Filmfestival Venetië. In Korea zijn ze wat dat betreft beter van vertrouwen, of naïever. En hij kan het weten. Voordat hij een van de meest gevierde filmmakers van zijn land én van de internationale artfilm zou worden, trok hij als schilder een tijdlang door Frankrijk, zijn werk op straat en stranden verkopend. Zou hij daar veel Koreaanse echtparen hebben zien ruziën en voortijdig naar huis zien terugkeren, zoals het stel in de eerste scène van Bin-jip, dat Tae-suk bijna betrapt? Niet dat ze daar de gebruikelijke inbraakwanorde van leeggehaalde kasten en omgekeerde laden aantreffen, want Tae-suk is eigenlijk geen dief. Meer een omgekeerde dief. Hij verblijft weliswaar een tijdje in die even leegstaande huizen, maar doet in ruil daarvoor de afwas of repareert een stilstaande klok.

Tae-suk is een wonderlijke held. Hij spreekt de hele film lang geen woord, maar is wel de reddende engel voor een meisje dat al even stil is als hij en gevangen zit in een gewelddadige relatie.

Dan ontspint zich een van de puurste liefdesgeschiedenissen die de laatste jaren verfilmd is. Geheel zonder woorden, maar vol liefdesverklaringen die verscholen zitten in: een blik, de manier waarop je rijst in een kommetje kunt scheppen, de zachtheid van de kussens van de bank, het hemelse groen van de bomen in het park, een lege straat bij zonsopgang.

Tegenover zoveel serene beeldpoëzie is de op grauwe video gedraaide making of die op de dvd staat bijna ontluisterend. Kim werkt snel, vertelt hoofdrolspeler Lee Seung-yeong, en dat wisten we al: Bin-jip was na het ook in Nederland uitgebracht Spring, Summer, Fall, Winter and Spring Again en Samaria de derde film die hij in twee jaar tijd maakte. Het videofilmpje laat zien hoe snel: als het er vanuit het geplande perspectief niet op kan, kiest hij ter plekke een andere hoek. En dan nog is het eindresultaat trefzeker.

Bin-jip

Film:*****

Extra's:*

    • Dana Linssen