Kras

Maartje Duin heeft moeite met parkeren en met haar geweten. Over het leven in LA.

Een paar maanden geleden overkwam me het volgende. Bij het verlaten van de sportschool probeerde ik mijn auto uit een parkeervak te manoeuvreren. Daarbij botste ik tegen de auto die rechts van de mijne stond geparkeerd. Ik stapte uit om te zien wat ik had aangericht: een flinke kras. Ik keek om me heen. De parkeerplaats was verlaten. De zon scheen. Ik was een kwartiertje van huis vandaan. Los Angeles is een grote stad.

Ik liep terug naar de sportschool en vroeg om pen en papier. ,,Het spijt me vreselijk,'' schreef ik, ,,ik ben zojuist tegen uw auto aangereden. Ik wil graag voor de schade betalen. Belt u me op zus en zo. Maartje Duin.'' Het briefje liet ik achter onder de ruitenwisser.

Die middag werd ik gebeld door een zekere Mitch. Hij was reuze blij met mijn briefje, want de auto bleek niet van hem te zijn, maar van zijn baas. Konden we dit zo snel mogelijk afhandelen? Dat konden we.

Het merkwaardige was dat ik niet wist waarom ik het briefje had achtergelaten. Ik vond het een beetje heldhaftig, maar ook een beetje stom. Een jaar geleden heb ik een auto-ongeluk gehad. Dat was meer de schuld van het weer en het wegdek dan van mij, maar weer en wegdek kun je moeilijk sue-en en het eind van het liedje was dat mijn verzekeringspremie omhoog schoot. Waarom koos ik er nu willens en wetens voor om mijn premie te verhogen? Groeide het geld me soms op de rug? Toen mijn vader een weekje op bezoek was, legde ik hem de kwestie voor. ,,Dat is je fatsoen,'' zei hij. ,,Dat zit van binnen.''

Goed.

Gisterochtend moest ik een paar boodschappen doen. Eerst een cadeau uitzoeken voor een goede vriendin die gaat trouwen. Sjiek briefpapier, bedrukt met haar even sjieke nieuwe naam. Een rib uit mijn lijf en ik vlieg er al helemaal voor naar Nederland, maar kom, voor je vrienden heb je graag iets over. Toen door naar het kantoortje van mijn autoverzekering om ergens een handtekening onder te zetten. Het wordt gerund door een ouder echtpaar, intellectuelen die beter op de hoogte zijn van de Nederlandse politiek dan ik. Ik bleef langer hangen dan gepland. Mijn premie kwam nauwelijks ter sprake.

Het was inmiddels na twaalven en op weg naar huis kwam ik langs mijn favoriete Indiase restaurantje. De lunchspecials zijn er goed en goedkoop. Terwijl ik een parkeervak indraaide, hoorde ik een geluid dat me bekend voorkwam. Ik bleef even zitten, stapte toen uit en liep om de auto heen. De kras was iets groter dan de vorige keer; de groene verf van mijn Daewoo stak duidelijk af tegen het zwart van de Honda. Ik stapte weer in en dacht even na. Toen reed ik achteruit, keerde en draaide de weg op, om geruisloos aan te sluiten in de voortrazende verkeersstroom.

Onmiddellijk begon ik een verhaal te construeren. Het dure cadeau zou erin voorkomen, de goede vriendin, de hoge premie, een plotselinge blinde paniek op de parkeerplaats. De woorden van mijn vader kwamen voorbij. Mijn sterfbed, even (te pathetisch). Maar ook: het materialisme van de Amerikaanse samenleving. De mogelijkheid om hier een stukje over te schrijven bij wijze van publieke biecht. De mogelijkheid om dat erbij te vermelden, om de schijn te vermijden van een publieke biecht. Enzovoort enzovoort.

Opeens gooide ik het stuur om. Als een bezetene racete ik terug naar het Indiase restaurant, met één hand aan het stuur terwijl de andere in het handschoenenkastje graaide. Wuivend met de verzekeringspapieren reed ik de parkeerplaats op. Er stonden een paar auto's. De zwarte Honda was weg.

Ik parkeerde, zonder brokken te maken dit keer, liep het restaurant in en bestelde een lunch special. Palak paneer, dal bhat, raita, rijst en koolsla. ,,For here or to go?'' vroeg de vrouw in sari achter de toonbank. ,,To go,'' antwoordde ik.

    • Maartje Duin