Loving

Diep onderuitgezakt zaten de vrouw en de man aan hun tafeltje op een schaduwrijke plek van het caféterras. Het liep tegen het einde van een warme middag. Late twintigers waren het, een tikkeltje vermoeid en verveeld. Ze zaten er al een tijdje, maar ze maakten nog geen aanstalten om op te breken, hoewel ze zich niet leken te amuseren.

Dat heb je in het algemeen bij nogal wat relaties: niemand heeft er nog veel zin in, maar ja, wat dan?

De vrouw was het meest ontevreden. Ze sprak het luidst en vrijwel steeds op een verwijtende toon. De man mompelde af en toe onverstaanbare tegenwerpingen. Ze praatten Engels tegen elkaar, hoewel ze niet uit een Angelsaksisch land afkomstig waren. Zij sprak met een duidelijk Nederlands accent, bij hem vermoedde ik een Zuid-Europese achtergrond.

Veel gesprekken zijn veredelde monologen: de een deelt uit, de ander ontvangt. Het maakt dit stukje wat eenzijdig, maar ik moet de natuur soms haar gang laten gaan. Hier komt mevrouw. (De uitroeptekens mag de lezer er zelf aan toevoegen als hij daaraan behoefte heeft.)

,,Don't be so childish. Grow up.''

,,Deal with it. You are a fiveyear-old.''

,,My goodness. Don't even use that word.''

,,Never. Never. Never.''

,,Don't turn around my words.''

,,I missed many holidays because of your yes-no, yes-no, yes-no.''

,,At the end it turns out very negative, especially with travelling.''

,,Maybe I'm gonna travel without you.''

,,With somebody else. Yes, why not?''

,,I don't give a shit...''

,,O no sweetheart, o no.''

,,I don't wanna talk about it.''

,,You should have had your insurance...it's your problem.''

,,Sort it out, will you?''

,,I don't need to ask you nothing.''

Waar ik me in zulke gevallen altijd weer over verbaas, is het onuitputtelijke incasseringsvermogen van de ander. Een regen van verbale klappen laat hij op zich neerdalen zonder noemenswaardig verweer. Eéns gaat de storm liggen, moet hij redeneren, en dan zal hij zich weer voorzichtig oprichten, het hoofd tussen de schouders, altijd voorbereid op nieuw onheil.

Deze man voerde soms, met bescheiden succes, afleidingsmanoeuvres uit. Dan leunde hij naar haar toe en drukte, tussen enkele van haar uitroepen door, snel een kusje op haar slaap. Of hij ging maar weer eens bij de bar zo'n gelig flesje Sol., Mexicaans importbier, halen.

Hoe liep het af? Ogenschijnlijk goed. Ogenschijnlijk.

Ze liepen opeens weg, zij mopperend voorop. Hij was een stevige man met een fiere tred. Op het pad langs de vijver drukte hij haar even krachtig tegen zich aan, alsof hij mij wilde beduiden: ,,Het komt wel goed, dit hoort er gewoon bij.''

Ik doopte een theezakje in mijn kopje warm water en las het motto van Charles Dickens dat erop gedrukt stond: ,,A loving heart is the truest wisdom.''

    • Frits Abrahams