Een Hollands avondje

Uren voor aanvang van de wedstrijd verkeerde het land al in een opperbeste stemming. Duizenden in oranje gestoken voetballiefhebbers liepen schreeuwend van drank en opwinding rond het stadion, voedden zich met vette snacks, vermaakten zich bij een luidruchtige stand van Versatel. Bondscoach Van Basten had zes doelpunten beloofd, wat wil je nog meer.

Van een cupsfeer kon je moeilijk spreken, daarvoor ontbrak de spanning, en misschien wel juist daarom vibreerde het Philips Stadion in Eindhoven tijdens het volkslied van carnavaleske blijdschap. Vier dagen eerder had het in Armenië allemaal een beetje tegengezeten. We waren het er met z'n allen over eens dat dat op deze zomerse avond wel even zou worden rechtgezet.

Onze jongens hadden er zin in. Vanaf het begin trapten ze de bal veel vlotter dan in Armenië het geval was geweest naar elkaar toe. In de beste Nederlandse voetbaltraditie waren ze uitgegaan van eigen kracht. Alleen, en dat was nou vervelend, er was ook nog een tegenstander. Niemand kende die knapen in hun non-descripte blauwe tenues; voor de Spaanse namen die op twee enorme Philips-borden verschenen toonde niemand belangstelling.

De enkele keer dat een speler van Andorra iets deed wat op een doelpoging leek,antwoordde het publiek met beledigende, want valse blijken van waardering. Andorra vertraagde, simuleerde pijn en deed alles om Oranje te irriteren, waar die `Onbekende Blauwen' verrassend gemakkelijk in slaagden.

Tot mijn verbazing gedroegen ook de Nederlandse spelers zich al vroeg in de wedstrijd onsportief. Ze deden dingen die ze normaliter bewaren voor als het spannend en belangrijk is. En dat was het tegen deze dwergstaat nu juist niet. Tenzij je je gek laat maken – door overspannen verwachtingen van je coach bijvoorbeeld. Al vroeg in de wedstrijd gaf verdediger Boulahrouz demonstratief aan de scheidsrechter te kennen dat een van die Blauwen geel verdiende, en Robben probeerde de scheids te misleiden door zich expres te laten vallen in het strafschopgebied van Andorra. Van der Sar liep enkele malen helemaal naar de middenlijn om een Blauwe dreigend toe te spreken, dat ik dacht: is dit de halve finale in de strijd om de wereldbeker of zo.

Ook bij een 2-0 voorsprong lukte het Oranje niet boven het gedrag van de tegenstander te staan. Van Basten nog het minst: naar zijn voorhoofd wijzend en gebarend als een gemankeerde Bundesliga-trainer vloog hij heen en weer, bijna idioot om te zien. Per minuut bladderde zijn reputatie van kalme zelfverzekerdheid verder af.

Na afloop toonde Van Basten zich tevreden over het gedrag van zijn spelers, hoewel Cocu rood had gekregen en er gemakkelijk meer kaarten hadden kunnen vallen. Je kunt zeggen, dat is teleurstellend. Je kunt ook zeggen, de chemie tussen coach en spelers is nog helemaal in tact: coach opgegokt, spelers ook opgefokt.