Arabisch leren in snackbar

In snackbar Eucalyptus op de Vijzelgracht in Amsterdam kom ik al jaren, omdat er zulke aardige mensen werken. Maar natuurlijk kom ik er ook omdat ze zulke lekkere patatten hebben en kroketten van Van Dobben, die ik altijd voor mijn ouders moest halen als ze zelf te lui waren.

Die mensen in de snackbar praten behalve Nederlands allemaal ook Arabisch. Ik hoor ze dat altijd spreken en ik was altijd erg nieuwsgierig naar wat ze dan zeiden. En nu zijn ze me dat gaan leren. Ik kan het inmiddels een klein beetje lezen en schrijven, althans het alfabet en een paar woorden en namen.

Ze schrijven van rechts naar links. Dat was in het begin best wennen. Je kan in het alfabet ook vaak gezichtjes terugvinden, daardoor kan ik het goed onthouden. De hoofdletters zijn ook nog heel anders dan de kleine letters. En aan het begin en aan het eind moet je een hoofdletter schrijven.

De sfeer in de snackbar is erg goed. Er komen ook vaak vrienden van mij en van de eigenaar (Hamed) langs. Die vrienden praten dan ook weer Arabisch en dat is nog een reden om die taal te leren.

Nou wilde ik behalve Arabisch leren ook nog kroketten eten. Gelukkig zeiden ze toen dat als ik wat kleine klusjes deed, ik dan nog wat kroketten zou krijgen. Die kleine klusjes zijn bijvoorbeeld patat bakken en koffie zetten.

Eigenlijk zou iedere school zo in elkaar moeten zitten. Want dit is wel de snelste manier om iets te leren. Een beetje chillen, Arabisch leren en eten. Maar ja, ik zie mijn wiskundeleraar nog geen patat bakken, laat staan Arabisch spreken.

    • Kester Mulder