`We are all desperately sorry' De politie

De terroristen hebben het makkelijk gekregen. De mensheid bungelt als een rijpe appel aan de boom.

Tijdens een processie in Bagdad ontstond paniek en in een oogwenk waren bijna duizend mensen vertrapt. Meteen was duidelijk dat je alleen nog maar hoefde te roepen dat er een terrorist in de buurt was.

Geen kneedbom, geen kaarsenpit, geen molotovcocktail.

Geen onkosten, geen moeite.

Heel goed begreep dat onlangs een getergde passagier op Schiphol die, nadat door een vakkundige lokettiste al het bloed onder zijn nagels was weggezogen, ten einde raad op zijn koffer wees en zei: ,,Daar zit een bom in!''

Om toch iets voor de geweldige klantenservice terug te doen.

Schiphol geheel ontruimd.

Zowel hal één als hal twee als hal drie.

Het zou grappig zijn als het niet zo treurig was. Iedereen verkeert in paniek. Iedere boodschappentas is een potentiële bom en iedere voorbijganger een potentiële terrorist. De wereld is niet eens ontploft en er heerst al een wereldwijde traumatisering.

Paniek zaaien is een spelletje geworden, ook voor de politici. Met verbale dreigingen legt men niet alleen een vliegveld plat of jaagt men een stoet mensen de dood in, er worden ook totalitaire maatregelen en strengere verordeningen mee doorgedrukt. De tweedeling tussen staat en sukkels wordt verhevigd. Onder hartelijke dankzegging aan het terrorisme stroomlijnen de staatslieden nu de wereld.

In de metro van Londen schoot de politie pas een Braziliaan dood die voor terrorist werd aangezien. Verkeerde man. Zonder nadenken geëxecuteerd. Sorry, zei Ian Blair, de Londense politiechef, maar hij voegde er meteen aan toe dat het nog wel vaker zou kunnen gebeuren.

Ik houd het erop dat de politie knap zenuwachtig is. De agenten hebben deel aan dezelfde paniek als u en ik, met dit verschil dat zij op ons mogen schieten.

Zitten er in het pakket met antiterreurmaatregelen wel voldoende kalmeringspillen voor de politie?

Als er één ding opviel aan de reddingsactie in het apocalyptische New Orleans dan was het de bescheiden positie die het redden innam. Wat je zag leek nog het meest op een conflict tussen een legermacht die de slachtoffers voor daders hield en slachtoffers die de redders vreesden. Iedereen bang voor elkaar. Alle burgers verdacht. Het gewapende deel van een natie viel het ongewapende aan. Terreur spookte door ieders hoofd en het kon dus op niets anders lijken dan op een terreurbestrijdingsoefening.

In Heerlen – het is van New Orleans maar een kleine stap – viel eergisteren een arrestatieteam van de politie de verkeerde woning binnen. Een van de bewoners, een 65-jarige man, raakte gewond. Het huis werd flink beschadigd. ,,Politie en justitie hebben inmiddels hun excuses aan de bewoners aangeboden.''

Zenuwen, excuses.

Hetzelfde liedje.

De gezagsdragers sidderen van angst en reageren elke dag arroganter. Een haastig `sorry' moet meer dan genoeg zijn. De terroristen hebben al gewonnen.

    • Gerrit Komrij