Voortaan wonen we hier, in Meridian

Buiten New Orleans begint het normale leven zich voorzichtig te herstellen. Kinderen gaan op een nieuwe plek naar school.

De piano is oud en vals, maar dat maakt het ventje niks uit. Lenig beroeren de vingers van Jordan (7) de toetsen, zijn hoofd danst mee. Oude stijl jazz. In de zaal waar hij in een hoekje speelt, heeft er bijna niemand belangstelling voor. Het is een drukte van jewelste: kinderen uit New Orleans kunnen zich registreren om vandaag, honderden kilometers van huis, weer naar school te gaan.

De kans wordt gretig aangegrepen. Moeders en soms vaders staan in een lange rij te wachten om voor hun kinderen een plekje in de klas te bemachtigen. De lokale televisieploeg is er ook, de verslaggeefster praat hard en zangerig. Maar Jordan – gestreept shirt, kort kroeshaar – heeft er geen erg in. Hij speelt gewoon door.

Dan komt zijn moeder. Hij moet nu dus echt komen. Ze wonen hier voortaan, zegt ze, en dus gaat hij vanaf vandaag hier – in Meridian, Mississippi – naar school. Geen reactie. Ze legt de handen in haar heupen. Is dat duidelijk? ,,Ik wil les van oom Bernard'', zegt de jongen. Zijn pianoleraar. Maar oom Bernard, fluistert de moeder met vuur in haar ogen, is verdronken. ,,En zijn piano ook.'' Het had zo'n vrolijke dag moeten worden. Helaas hebben mensen, zegt directeur Kim Betan, directeur openbaar onderwijs in Meridian, de orkaan nog niet verwerkt. Ze ziet voortdurend dat ze mekaar in de haren vliegen. ,,Een manier van rouwen.'' Daarom wil ze zo graag, zegt Betan, dat slachtoffers hun leven weer oppakken. Werk, een huis, kinderen naar school. ,,We zetten ze bewust een beetje onder druk.''

Meridian is geen logische plek voor opvang van orkaanslachtoffers. Het stadje, circa 50.000 inwoners, is zelf door de federale overheid tot rampgebied uitgeroepen. Katrina kwam er op bezoek toen ze al boven New Orleans was geweest, vlak voordat de orkaan overging in een tropische storm. Heftig, zeggen bewoners. Het suisde uren. Eén persoon kwam om het leven, een onbekend aantal wordt vermist. Huizen werden verwoest, honderden pijnbomen omvergeblazen – ze blokkeren nog altijd wegen rond de stad. De stroom heeft ruim een week niet gewerkt. E-mail komt nog slecht door. Dat het stadje zo weinig aandacht kreeg, kwam ook omdat Meridian door de stroomuitval vrijwel van de buitenwereld was afgesloten, en andersom. Toen eind vorige week de eerste tv-toestellen het weer deden, drong pas door wat zich in New Orleans had afgespeeld, zegt hoofdredacteur Steve Stewart van The Meridian Star. Sindsdien heeft het stadje – typisch Mississippi, zeggen ze hier – de eigen sores opzijgezet om zich met man en macht in te zetten voor de slachtoffers.

ICT-deskundige Nicole Hayes uit de Big Easy is een van de ouders die hun kinderen voor school komen registreren. Ze is hier nu een paar dagen, zegt ze, ze wil niet meer praten over de orkaan, dat heeft ze gehad, maar ze staat versteld van de hulp die mensen geven. Haar oudste, Nikilie, snakt naar school; ze was de beste van de klas.

[Vervolg KATRINA: pagina 5]

KATRINA

'Hier eisen mensen niet zo snel, hier geven ze'

[vervolg van pagina 1]

Toen Hayes er in het weekeinde met een hulpverlener over begon, kwam het openbaar onderwijs meteen in actie. Drie dagen later staat ze met tientallen anderen in de rij, omdat school al begint. Er is een lesprogramma, er zijn lokalen, er zijn docenten, en alle veertien scholen zijn bereid kosteloos extra leerlingen op te nemen. Haar kinderen, vertelt Hayes, hebben gevraagd of ze toch niet beter in New Orleans naar school kunnen gaan. ,,Ik heb er overheen gepraat'', zegt Hayes.

Ze verwacht niet dat ze ooit nog terug gaat. Ze wil door met haar leven. Ander werk, een appartement in Meridian. Stoppen met terugblikken. ,,Er is hier zoveel hulp, mensen zijn zó lief.'' Ze noemt als voorbeeld de lokale kledingzaak, die bij de schoolregistratie voor elke nieuwe leerling twee gratis schooluniformen weggeeft. ,,Deze mensen moeten het gevoel hebben dat ze erbij horen'', zegt eigenaar Doyle Pierce. Hij is luchtig over de kosten, hij heeft een goed seizoen gehad. En in Mississippi zijn mensen vrijgevig. ,,That's us.''

Mississippi onderscheidt zich in meer opzichten van Louisiana, de zwaarst getroffen staat. De geluiden over een zwak optreden van de federale overheid circuleren hier ook, maar president Bush krijgt ook veel steun. Op het lokale talkradio-station introduceert de presentator een dag lang theorieën over de Democraten die Bush Katrina in de schoenen willen schuiven. En de gouverneur van Mississippi, Haley Barbour, een Republikein, heeft verklaard dat de federale regering een geweldige steun is geweest. Geen spoor van kritiek.

Hoofdredacteur Steve Stewart is het niet eens met de gouverneur – hij vindt dat de federale regering te laat op gang kwam en bureaucratisch opereerde. Maar Mississippi gaat ook anders om met problemen. Ingetogener, nonchalanter, ruimhartiger. ,,Hier eisen mensen niet zo snel. Hier geven mensen.''

De website van zijn krant staat intussen vol met Katrina-nieuws, maar één ander thema vraagt ook blijvend aandacht. Het is ondanks Katrina niet van de voorpagina verdwenen: Natalee Holloway, het meisje uit Alabama dat drie maanden geleden vermist raakte op Aruba. Kritiek van haar moeder op het politieonderzoek leidde tot uitvoerige aandacht van grote televisiestations. The Meridian Star is niet achter gebleven, zegt Stewart, omdat de vader van het meisje in Meridian woont. De website van de krant heeft elke dag een foto van het meisje op de voorpagina: ,,Bidt voor Natalee.''

Stewart vindt de aandacht van de nationale tv-stations voor Holloway buiten proportie, zegt hij, maar voor zijn krant is het normaal. ,,Onze lezers vinden haar zaak heel belangrijk.'' Je had hier rond moeten rijden voordat Katrina toesloeg, zegt hij. Rond het huis was de poster `Bidt voor Natalee' in de tuin geplant. ,,De orkaan heeft ze allemaal weggevaagd'', zegt Stewart. ,,Maar als je mensen hier vraagt wat ze het allerbelangrijkste vinden, zeggen ze: 1. Katrina. 2. Natalee. Daarna komt er een hele tijd niks.''