Een overstekend konijn

De automobilist ziet ze regelmatig: bermmonumenten voor verkeersslachtoffers. Het gedenkteken voor Charly en Mandy is in harmonie met de natuur.

`Sta even stil' luidt de tekst op het bermmonument dat hoog boven Gulpen, op de Panoramaweg, is geplaatst. Volgens de inscriptie zijn op deze plek in de zomer van 2002 Charly en Mandy verongelukt. Hun namen zijn door de steen met elkaar verbonden. Maar volgens Richard Houben, Charly's beste vriend, kenden de twee elkaar slechts oppervlakkig. In de vroege ochtend van 28 juni 2002, na afloop van een eindexamenfeest in een Gulpense discotheek, reed een volgepakte auto de heuvel op. De Gulpenerberg is namelijk een favoriete hangplek voor jongeren uit Gulpen en omgeving: Eys, Mechelen en Margraten. Richard: ,,Daar waren we bijna dagelijks te vinden. We rookten een jointje, draaiden muziek, spraken over voetbal en van alles en nog wat.'' Van gezellig napraten is het de ochtend van de 28ste nooit gekomen. De auto met vijf inzittenden raakte in een slip, botste tegen een boom, kantelde, en kwam tot stilstand tegen een tweede boom. De 22-jarige Charly Limpens, in het dagelijks leven magazijnbediende bij een autobedrijf, zat naast de bestuurder en was op slag dood. Medepassagier Mandy Steins overleed op 3 juli in Aken, nadat ze enkele dagen in coma had gelegen. Ze was 15 jaar, een scholiere. Rudy Loomans, de bestuurder, raakte zwaar gewond. De uit de auto geslingerde Shila en John Souren liepen botbreuken op.

Het ongeluk leidde tot een rechtszaak die de ouders van Mandy tegen Loomans aanspanden. Volgens Richard is uit het onderzoek gebleken dat de bestuurder die nacht twee biertjes en een jointje had geconsumeerd: ,,Het is niet teveel geweest, maar in samenhang zou het kunnen dat dit een rol heeft gespeeld.'' Zelf is hij van mening dat een overstekend konijn tot het ongeluk heeft geleid. Voor de reactie van de ouders van Mandy heeft hij overigens alle begrip: ,,Als het mijn dochter was geweest, was ik ook boos geweest.'' Met de ouders van Mandy heeft hij sinds het ongeluk geen contact meer gehad.

Een paar weken na het ongeluk besloten Richard en enkele vrienden, in samenspraak met de ouders van Charly, een monument neer te zetten. ,,We moesten iets met die plaats doen'', aldus Richard. Ontwerp en uitvoering van het monument hebben ze zelf bedacht en gecoördineerd. Vervolgens vroegen ze een vergunning aan bij de gemeente. Richard: ,,Eerst was het monument te hoog en te breed, het moest kleiner.'' Op de steen is een plaat aangebracht waarop namen, datum en tekst. De plaat van blauwsteen is gebroken, symbolisch voor de gebroken levens. Het monument staat schuin in de berm. Er is een godslamp geplaatst en drie bloempotten. Kiezelsteentjes liggen op de bakstenen rand. Aan weerszijden van het monument staan twee nieuw geplante bomen, symbolen voor twee nieuwe levens.

Richard gaat nooit naar het graf van zijn vriend: ,,Ik kan slecht tegen kerkhoven.'' Maar een bezoek aan de plek van het ongeluk is een wekelijks ritueel. Hij staat er dan even stil, steekt een kaars aan of ververst de bloemen. Het onderhoud van het monument is door Richard en de ouders van Charly tot een minimum beperkt. Richard: ,,In principe willen we dat er groen omheen groeit. Aan de achterkant is klimop geplant, en dat mag naar boven en opzij uitgroeien. Dan is de steen meer in harmonie met de natuur. Hij vindt het een landschappelijk schitterende plek, maar het monument herinnert er volgens hem ook aan dat in Limburg verschrikkelijke dingen gebeuren. Jaarlijks, rond de 28ste juni, organiseert Richard een bijeenkomst voor vrienden en voor de ouders van Charly. Dit jaar zijn ze gaan bowlen en steengrillen. Op de hangplek zelf komt hij niet meer. ,,Ik ben ouder geworden, heb een huis, een eigen bedrijf. Het is nu de plek voor een jongere generatie.'' En hij is anders gaan denken over het leven. ,,Vroeger was ik heel erg gestructureerd, nu leef ik meer losbandig. Ik lééf meer. Het kan immers zo afgelopen zijn.''

Dit is het laatste deel van een serie.

    • Niek Pas