Countryrock met straatgeluid

One Star Hotel klinkt als gerieflijke countryrock, maar de Amerikaanse groep gaat experimenten en platte popdeuntjes niet uit de weg. Vanaf zaterdag toeren ze door Nederland.

The Beatles hadden Abbey Road, Eric Clapton noemde een elpee naar 461 Ocean Boulevard, Paul Weller keerde terug naar de Stanley Road en One Star Hotel doopte het tweede album Good Morning, West Gordon naar de straat in Philadelphia die tot inspiratie diende. ,,Ik werkte als reparateur van kerkorgels in een werkplaats met uitzicht over West Gordon Street'', zegt zanger en gitarist Steve Yutzy-Burkey. ,,Elke ochtend als de zon opging liep ik er naartoe, en telkens zag ik de stad in een ander licht. Die stille straat in een achterbuurt bracht me aan het mijmeren, en zo kwam ik op de onderwerpen van de meeste songteksten.''

Op het eerste gehoor past One Star Hotel in het geriefelijke hoekje van Americana en countryrock, melancholiek als de vroege R.E.M en met close-harmonyvocalen in de trant van The Jayhawks. Maar het viertal beweegt zich links van het midden, met vervreemdende geluidseffecten en minder gebruikelijke instrumenten als de zingende zaag en het harmonium. Het is een gelukkig toeval dat One Star Hotel maandag in Paradiso samenspeelt met Wilco, met wie ze zich verwant voelen. Straatgeluiden, flarden van conversaties en random noise geven een diepte die je bij een brave countryrockband niet snel zult aantreffen. ,,Ik hou van gevonden geluid'', zegt Steve. ,,Als songschrijver heb je het creatieve proces voldoende in de hand om ruimte open te laten voor toeval.''

One Star Hotel bestaat uit twee plattelandsjongens en twee stadse gasten. Steve Yutzy-Burkey kwam van het boerenland van Pennsylvania, bassist Rick Sieber werd uit de klei van Kansas getrokken, toetsenman Daryl Hirsch en drummer Alec Meltzer groeiden op in Philadelphia, de `City of Brotherly Love' uit het lied van Bruce Springsteen. Steve: ,,Countrymuziek heeft nooit een rol gespeeld in onze belevingswereld. Pas toen Rick en ik gingen studeren, kwamen we in aanraking met groepen als Uncle Tupelo en The Jayhawks. Onze ontwikkeling loopt redelijk parallel met die van Wilco. Die begonnen als countryrockers en hebben zich daar nu vrijwel geheel van losgemaakt. We maken gebruik van het rock-instrumentarium, maar er moet ruimte zijn voor experiment en soms ook voor hele platte, toegankelijke popmelodieën.''

Het heeft een paar jaar geduurd voordat One Star Hotel zich los kon maken uit het locale indie-rockcircuit van Philadelphia. Een eerste, titelloze cd uit 2003 klonk al bijna net zo goed als de opvolger, maar pas Good Morning, West Gordon kreeg aandacht. De Nederlandse platenmaatschappij Lucky Dice dient als poort naar Europa. ,,We zijn een bloedserieuze band'', zegt Steve, ,,maar dat sluit niet uit dat we op het podium gekke dingen spelen als onze versie van Paradise City van Guns N'Roses. Nu we de oversteek naar Nederland gemaakt hebben, gaan we niet weg voordat we iedereen die naar ons komt kijken, een gedenkwaardige show hebben voorgeschoteld.''

One Star Hotel: `Good Morning, West Gordon' (Stereofield/Lucky Dice). Concerten: 10/9 Paard van Troje, Den Haag, 11/9 dB's, Utrecht, 12/9 Paradiso, Amsterdam (met Wilco), 13/9 Rotown, Rotterdam. 15/9 Atlantis, Alkmaar, 16/9 Vereinshoes, Vaals.

    • Jan Vollaard