Veel pretenties bij nieuwe Piet Rogie

Ergens tussen psychedelische new age en hermetisch surrealisme bevindt zich de nieuwe voorstelling van choreograaf Piet Rogie: Key to the House of Monk. De uit het kunstenplan verstoten Rotterdamse Vlaming leidt zijn gezelschap nu op projectbasis, wat naar eigen zeggen een andere urgentie aan zijn kunstenaarschap gaf.

De laatste jaren maakte Rogie (1954) indrukwekkende theaterhits als Tragic Torso (naar Francis Bacon) of Spring (op Stravinsky's Sacre du Printemps) en stonden pijn en leed centraal. Zonder vaste subsidie lijkt hij ten prooi te vallen aan verwarring en vervreemding.

Vijf dansers zoeken hun individualiteit omdat ze zich willen ontworstelen aan de dwangbuis van de tijd, ronkt de folder. Op toneel wordt het niet veel beter. Stuk voor stuk kronkelen en krampen de dansers wat in erg creatieve kostuums. Ze goochelen met meel, schuiven met tafeltjes, of lezen op belabberde wijze fragmenten uit de wereldliteratuur voor waarin ze aangeven een slaaf van hun herinnering te zijn. Op de geluidsband musiceren dolfijnen op gitaargetokkel of concurreert een storm met tranceritmes. Is een van de danseressen een kromme oma? Heeft een volgende contactgestoorde al flubberend het verstand verloren? Vast, maar Rogie heeft zichzelf vooral verloren in innerlijke moeilijkdoenerij.

Op zoek naar de kern van het individu is voor Rogie alles, elke scène en beweging, elke repetitievondst, een excuus om het op de planken te brengen. Anderhalf uur lang. Theatraal is dat niet interessant. Key to the House of Monk is pretentieuze bombast. Soms valt er wel een mooi scènebeeld te destilleren en de danseres Angelina Deck is een talent maar Rogie's urgentie heeft zich niet vertaald in een verteerbare voorstelling.

Voorstelling: Key to the House of Monk van Rogie & Company. Gezien 6/9 Lantaren/Venster Rotterdam alwaar nog t/m 8/9. Tournee. www.rogie-company.nl

    • Ingrid van Frankenhuyzen