De ware erfgenamen van Méliès

Een festival trekt vooral ervaren, ernstig filmpubliek. Maar dat gilt en klapt en fluit wel als het meegevoerd wordt naar de sprookjeswereld van Tim Burton of Terry Gilliam.

Monica Bellucci voor de fotografen. Russell Crowe op de rode loper. George Clooney die ciao roept op de persconferentie. Dat zijn de momenten dat een filmfestival explodeert en de fans voor de dranghekken met hun geschreeuw ook nieuwsgierigen in hun zwembroek van het strand lokken. En in de bioscoop? Daar wordt geklapt als de naam van Isabelle Huppert op de titelrol verschijnt, gejouwd als de projectionist vergeet de Italiaanse ondertitels te activeren. Maar de zaal staat op zijn kop – gisteren – voor Tim Burton's Corpse Bride.

Een festival trekt vooral ervaren filmpubliek, mensen die met ernstige gezichten naar een languissante Franse zwart-wit film over de revolutie van '68 kunnen kijken (Les amants réguliers van Philippe Garrel), of driftig notities maken bij de geloofskwesties die Abel Ferrara (Mary) en Manoel de Oliveira (O Espelho mágico) aansnijden. Diezelfde mensen gillen en fluiten en klappen als ze een film zien die ze betovert en meevoert naar sprookjeswerelden vol rennende bomen, dansende paraplu's, boerende skeletten en zingende drenkelingen. Als de films van Burton, Terry Gilliam (The Brothers Grimm), Miike Takashi (Yokai daisenso) en John Turturro (Romance and Cigarettes) uitgaan, dartelt het publiek de zaal uit, hoofdschuddend om zoveel fantasie van de ware erfgenamen van Georges Méliès.

Corpse Bride is een gothic-animatie van Burton zoals we van hem gewend zijn: veel skeletten en morbide grappen, met een briljant shownummer in het dodenrijk. Terry Gilliams draaide in The Brothers Grimm alle sprookjes van Grimm (en nog een paar van andere auteurs) op een briljante manier in elkaar zijn om een compleet nieuw sprookje te worden, met de broers Jakob (Heath Ledger in zijn derde film op dit festival, na Brokeback Mountain en Casanova) en Wilhelm (Matt Damon) in de hoofdrol als oplichters en bedriegers.

John Turturro heeft in Romance and Cigarettes het duel tussen man en vrouw vormgegeven als een musical. James Gandolfini en Susan Sarandon buitelen over elkaar heen in toepasselijke oude hits. Ze worden omringd door een cast in lollipop-kleuren, met Kate Winslet, Steve Buscemi en Christopher Walken als bloemist en bedrogen minnaar. De film is visueel en verbaal zo virtuoos dat je meteen snapt waarom de gebroeders Coen hun lievelingsacteur als producenten hebben bijgestaan.

Of Yokai Daisenso (de grote yokai-oorlog) van Miike Takashi ooit in Nederland wordt uitgebracht, valt te betwijfelen. Wij weten om te beginnen al niet wat yokai zijn, de Japanse gnomen en wonderwezens die hier uitrukken om samen met het jongetje Tadashi de wereld te verlossen van een boze geest. Beste moment: Tadashi en vier yokai liften op de vleugel van een passagiersvliegtuig mee. Het beeld wordt midden in de razernij stilgezet en dan verschijnt de tekst: 'Kids, don't try this at home!'.

Het is even wennen voor degenen die zich van Takashi de angstaanjagende Audition en Ichi the Killer herinneren, maar dit is werkelijk een uiterst geestige familiefilm, die veel overeenkomsten vertoont met The Brothers Grimm.

Takashi zal waarschijnlijk genoegen moeten nemen met de Japanse markt, waar Yokai Daisenso al zo'n 60 miljoen euro heeft opgebracht.

    • Bas Blokker