Categorisch

Briesend kom ik naar boven bij de bewaakte fietsenstalling op het station. Ik was die ochtend voor één keer vergeten mijn losse fietslampjes eraf te halen. En wat denk je? Gejat. Hoe komt iemand er toch bij om zo'n onnozel lampje van vijf euro te jatten, vraag ik mij hardop en wanhopig af.

De fietsenmaker hoort mij welwillend en enigzins medelijdend aan. Ik raas en tier nog even door. Want al is het maar een lampje van vijf euri, het was wel míjn lampje. Ik blijf zelf met mijn tengels toch ook van andermans spullen af? ,,Aha,'' zegt de fietsenmaker dan ineens. ,,Dat is een categorische imperatief.''

Bijdragen van lezers zijn welkom via www.nrc.nl/ik

    • W. Wels