Potente telefoon in de tas

De computerachtige mobiele telefoon kan niet alleen bellen, sms'en en foto's maken, ook complexere handelingen als internetten en documenten bewerken zijn mogelijk. Bovendien geeft één apparaat dat veel kan minder rommel.

Tegenover de mensen die snakken naar een telefoon die alleen maar kan bellen staan diegenen die zoveel mogelijk functies in één apparaat willen. Zij willen niet alleen bellen, sms'en en foto's maken, maar ook mailen, naar muziek luisteren, websurfen en documenten bijwerken. Waarom zou je met drie of meer gadgets rondsjouwen als één ook kan? Dat scheelt een hoop rommel in tas of binnenzak, maar ook veel oplaadsores. De meest potente telefoons annex zakcomputers kunnen voor sommige mensen zelfs de laptop overbodig maken.

Daarom groeit het aantal computerachtige toestellen in de schappen. Ze hebben toetsenborden, relatief grote beeldschermen die soms door aanraking kunnen worden bediend, uitbreidbare geheugens en software voor toepassingen van tekstverwerking tot filmpjes opnemen. Ze kosten vaak meer dan 500 euro, tenzij er een duur abonnement wordt afgesloten. De zonzijde is, dat wie per se zo'n mooi toptoestel wil er bijna gratis een topabonnement bijkrijgt, of omgekeerd.

Voor dit artikel zijn bekeken de Treo 650 (PalmOne), de P910i (Sony Ericsson), de iPaq hw6500 (HP), de Nokia 9300, de SPV M2000 en de Hiptop. De laatste twee zijn gekoppeld aan een bepaalde provider: de M2000 draagt het logo van Orange, en de Hiptop is alleen verkrijgbaar via KPN. De laatste is als sidekick van T-Mobile verbonden met de naam Paris Hilton doordat een paar maanden geleden haar collectie telefoonnummers en haar deels pikante fotoverzameling openbaar werden (oorzaak: onhandigheid met wachtwoorden). De bekende en baanbrekende Blackberry doet hier niet mee omdat hij alleen voor de zakelijke markt is.

De M2000 en de iPaq zijn pocket-pc's uitgebreid met bel- en internetfunctie. Omdat hun besturingssysteem Windows is, zijn ze gemakkelijk te bedienen voor wie gewend is om met Windows te werken. De andere machientjes proberen dit gebruiksgemak te evenaren. Zo kunnen de 9300, de Treo en de P910i hun adresboek, agenda en dergelijke gelijkleggen met Microsoft Outlook op de pc. De Treo en de P910i hebben bovendien een aanraakscherm. Al deze zaken zijn bij pocket-pc's standaard.

Dat er toestellen van dit kaliber bestaan zonder aanraakscherm (de Hiptop en de Nokia 9300 en overigens ook de Blackberry) is verbazend. Navigeren over internetpagina's met behulp van knopjes is een

crime. Met een pennetje wijs je de juiste link meteen aan, en plaats je de cursor in een tekst direct goed.

Dat een zo complex apparaat een qwerty-toetsenbord nodig heeft, lijken de aanbieders langzamerhand te erkennen. De Treo en de iPaq hw6500 hebben hun ontwerp rechtstreeks aan de Blackberry ontleend – toetsen direct onder het scherm – inclusief de opwaartse kromming in de rijen knopjes. De toetsen zijn zo altijd beschikbaar en eventueel met één duim te bedienen. Alleen zitten ze bij de Treo wel erg dicht bij elkaar. Dat is bij het opklaptoetsenbord van Sony Ericsson nog erger. Daar kun je de toetsen eigenlijk alleen met de pinknagel of met het pennetje bedienen. Het toetsenbord is daarmee zo goed als onbruikbaar.

De overige mobieltjes hebben ingenieuze mechanieken om hun toetsenborden te verbergen en onthullen. Bij de M2000 is het een schuifconstructie, de 9300 heeft scharnieren in de lange zijde, en de Hiptop een uiterst coole draaibeweging waarmee het toetsenbordje wordt onthuld. Alledrie zijn ze prima met twee duimen te bedienen, net als de iPaq trouwens.

In gebruiksmogelijkheden ontlopen de toestellen elkaar niet veel. Het is werkelijk heel prettig om een kopie van het complete adresboek uit de pc op zak te hebben, daaruit met een paar klikken een persoon of bedrijf te kunnen opzoeken, om met één extra klik te kunnen kiezen tussen het vaste of het mobiele telefoonnummer, het sturen van een sms of e-mail. Klikken op een weblink in een mailtje, of op een mailadres op een webpagina heeft het effect dat je verwacht.

Opmerkelijk genoeg heeft alleen de Hiptop, hoe hip ook, geen mogelijkheid om muziek af te spelen. De overige toestellen hebben die mogelijkheid wel, maar het benodigde geheugen is niet inbegrepen. Sony Ericsson gebruikt MemoryStick, Nokia de weinig gangbare MMCard (die op een moeilijk toegankelijke plaats zit). Treo, iPaq en SPV hebben de veelgebruikte sd-card. Een GB kost 50 tot 100 euro. Het geheugen van de Hiptop kan niet worden uitgebreid. De contactgegevens en foto's die de Hiptop produceert, worden namelijk opgeslagen op een server van de aanbieder (met wachtwoord beveiligd), dus niet op het toestel zelf. Eigen geheugen is dus minder belangrijk.

Een veel vergeten aspect is de accu. De gangbare lithium-ion-accu's moeten vroeg of laat worden vervangen. Dit is bij alle besproken apparaten mogelijk behalve bij de Hiptop.

Wie overweegt een mobiele telefoon met internetmogelijkheden aan te schaffen moet zich wel verdiepen in de tarieven. Mobieletelefoonmaatschappijen geven op internet liever informatie over de features van toestellen en maken de tarieven zo ingewikkeld mogelijk. Zo zou je bij Orange en Vodafone kunnen denken dat je onbeperkt kunt surfen, maar dat blijkt bij nadere studie alleen te gelden voor hun eigen internetsites. Dat de een vervolgens factureert per megabyte en de andere per minuut maakt de vergelijking er niet makkelijker op.

Koop niet zomaar een toestel zonder te controleren of de huidige provider de instellingen kan opsturen. Vaak kan de provider op afstand met een speciale sms het toestel in één keer prepareren voor mailen en surfen, maar T-Mobile kan dat bijvoorbeeld niet met de Treo. Ook wat dat betreft is de aanschaf van een toestel mét abonnement wel zo eenvoudig.

    • Herbert Blankesteijn