Orkaan legt failliet van een samenleving bloot 2

In NRC Handelsblad van 1 september staan twee opmerkelijke artikelen over de ramp in New Orleans. In het artikel van prof.ir. J.K. Vrijling en ir. S.N. Jonkman wordt het verschil in opvatting tussen de Verenigde Staten en Nederland belicht ten aanzien van het aanvaarden van het risico van overstroming. New Orleans is beschermd door dijken tegen een overstroming die eens in de 30 jaar op kan treden, terwijl de Nederlandse zeedijken ontworpen zijn op een storm met een herhalingstijd van 10.000 jaar. (De Nederlandse rivierdijken hebben een overstromingsrisico van eens in de ongeveer 1.000 jaar.) Schrijvers vragen aandacht voor de gebeurtenissen in New Orleans ,,omdat het Nederlandse waterbeleid in Amerikaanse richting koerst, waarbij men de beperking van de gevolgen onderzoekt, bijvoorbeeld door individuele verzekering en door verbetering van evacuatie en rampenbestrijding en compartimentering van polders en men minder denkt aan een verkleining van de overstromingskans''.

In het artikel `Onvermijdelijke stad op een onmogelijke plaats' wordt deze trend bevestigd. Daarin worden de lessen belicht die Camiel van Drimmelen, adviseur bij Rijkswaterstaat RIZA, opdeed na een werkbezoek aan onder meer New Orleans. Men zou verwachten dat de heer Van Drimmelen uit New Orleans de les zou hebben getrokken om het in Nederland nooit zover te laten komen, om onze goede hoogwatervoorzieningen te onderhouden en eventueel te verbeteren, maar neen, hij lijkt meer belangstelling te hebben in rampenbestrijding dan in rampenvoorkoming.

Als het Nederlandse kabinet te veel het oor leent aan adviseurs als Van Drimmelen zal men voorbeelden van extreem individualisme en geringere belangstelling voor het gemeenschappelijk goed uit de Verenigde Staten overnemen en de solide en gezamenlijke weerbaarheid tegen het water, een kenmerk van Nederland, prijsgeven.

    • Ir. J.Van den Berg