Kunnen jongenspopjes elkaar kussen?

Een groothandel in speelgoed voor kleine speelgoedwinkeliers is een supermarkt. Je pakt wat van de schappen, doet het in je winkelwagen en rekent bij de deur af. Ik mag erin en een karretje. Want ik ben speelgoedjournalist, zei ik tegen de groothandelaar in een kleine plaats in Noord-Holland.

Hij kan mooie verhalen vertellen over de branche en over zijn spullen. Maar soms weet hij iets niet waarvan ik vind dat je het moet weten als je het te koop hebt. Of een jongetje uit een ouderwets doosje Duitse Kusspuppen met een jongetje uit een ander doosje kan kussen. Hij had het niet geprobeerd maar dacht wel dat het kon.

In een doosje zitten twee plastic popjes. Ze buigen voorover naar elkaar, als je ze naar elkaar toe schuift. Nog dichterbij kussen ze elkaar. Ze zijn van onderen identiek. Zelfde tuinbroek, zelfde wandelschoenen, ze hebben zelfs dezelfde cape om. Maar het ene popje heeft een muts op, het andere een hoofddoekje om. Muts is een jongen, hoofddoekje een meisje.

In het speelgoedmagazijn loopt een vrolijke vrouw achter haar winkelwagen. Ze pakt houten puzzels en behendigheidsspelletjes voor haar winkeltje in een stad in Brabant. Een al even vrolijke pakhuisbediende loopt met haar mee en doet haar suggesties. Moet je dit tolletje zien. Hij pakt een klein plastic tolletje uit een doos en brengt het met duim en wijsvinger aan het draaien. Bovenop het tolletje verschijnt een cirkel van gekleurd licht. Winkelierster slaakt gilletjes van enthousiasme en pakt een hele doos tolletjes van het schap om Brabant mee te verrassen.

Hoe werkt dat, vraag ik de magazijnbediende, batterijtje? Dat vraag ik me eigenlijk ook af, zegt hij nu pas.

De speelgoedwinkelierster die de tolletjes straks verkopen moet kon het niet schelen hoe het werkt. Dat is typerend. Of je nu in worst doet of in kinderspeelgoed, vakmanschap doet er in de detailhandel vaak niet meer toe.

Maar gelukkig, de magazijnbediende vond het zelf ook een gebrek dat-ie niet wist hoe het tolletje werkt. Hij stelde voor om er een te slopen (,,ja, dat mag want ik werk hier''). De punt van mijn zakmes moest eraan geloven en toen we hem nog steeds niet open hadden, zelfs niet met een tang, hebben we het tolletje samen stuk gestampt op de betonnen pakhuisvloer. De vrouw uit Brabant had nog steeds geen belangstelling.

Maar we weten nu hoe het werkt. En wie straks zijn kind een tolletje geeft kan erbij zeggen dat slopen niet nodig is. Want:

In het goed dichtgeplakte tolletje zitten twee knoopbatterijtjes. Tegenover de batterijtjes ligt een stalen fietskogeltje in een gootje dat schuin oploopt naar de buitenkant van het tolletje. Uit het dak van het tolletje piept een led'je (klein lampje dat heel weinig stroom vraagt). Het lampje gaat aan als het kogeltje verbinding maakt tussen twee draadeindjes van de draden die aan de batterijtjes vastzitten. Als het tolletje draait, vliegt het kogeltje naar de rand van de tol en raakt beide draadeindjes. Het lampje gaat aan. Een lichtpuntje. Maar omdat de tol snel draait ontstaat een cirkel van licht.

Mogen kinderen dat niet weten, speelgoedjuf?

Dan de kussende popjes? Mannetje/mannetje, vrouwtje/vrouwtje, kan dat?

De groothandelaar in speelgoed heeft er niet de minste moeite mee, het moet kunnen. Ik mocht net zoveel doosjes openmaken als ik wilde. Maar ik vond geen joch dat er eentje uit een andere doos kussen wou, ze stoten elkaar af. In het kopje van alle vrouwtjes zit de zuidpool en in alle mannetjes de noordpool. Magneetjes.

Schuif jongen en meisje naar elkaar toe en zie hoe ze hun bovenlijfjes naar elkaar toe kantelen, lipjes getuit, maar dat was al. Rotstreek; net voor het kussen stoppen met schuiven. Blijven ze voor altijd zo staan. Met 3 millimeter lucht tussen de begerige mondjes.