John Hiatt

Een rauwe stem waar de energie getergd afspat is altijd een van de handelsmerken van John Hiatt geweest. Nu de jaren gaan tellen begint die stem, althans op deze plaat, steeds meer te lijken op die van blueslegende Muddy Waters. Die vergelijking dringt zich des te sterker op nu Hiatts stem het voornaamste instrument is op deze plaat – vooral op de cd.

Wie de achterkant van de hoes goed bekijkt, ontwaart daar echter een piepklein SACD-logo: er staat zowaar ook een versie in super audioformaat op. In 5.1, waar de instrumenten in een halve cirkel tot aan weerszijden van de luisteraar worden afgebeeld, biedt de plaat een veel duidelijker scheiding van de instrumenten. Die komen zo beter uit de verf maar ook dan blijven ze – behalve de weer mooi met Hiatts stem combinerende slide-gitaar in Ain't Ever Goin' Back – een bescheiden rol spelen.

Minder rock op deze plaat, maar wel veel sfeer: van New Orleans-achtige lichtvoetigheid in Wintertime Blues en Back On The Corner tot ouderwetse country in Old School. Dat John Hiatt deze keer een opvallend intieme plaat aflevert is al een verrassing, en dat hij uit die nog altijd rauwe stem nog meer zeggingskracht weet te persen, bewijst dat hij nog lang niet afgeschreven is.

John Hiatt: Master Of Disaster. New West NW6076