The Rolling Stones

The Rolling Stones zijn hun eigen grootste concurrent. De groep die rock `n' roll zo'n beetje heeft gedefinieerd, zal altijd moeten opboksen tegen de schaduw van Brown Sugar, Jumpin' Jack Flash of welke andere Stones-hit dan ook. Iedere nieuwe cd wordt daarmee vergeleken. Het dreef de groep in het verleden – zoals op de voorlaatste cd Bridges To Babylon (1997) – nogal eens tot bombastische experimenten en lauwe liedjes.

Vorige maand ging er weer een wereldtournee van start, en nu verschijnt de nieuwe cd, met de hoopvolle titel A Bigger Bang. Voor wie de klassiekers inmiddels kan dromen is het goed nieuws: A Bigger Bang is een terugkeer naar de oervorm, naar de tijd dat Richards en Jagger de akkoorden van Muddy Waters uitplozen en er hun eigen white-boy-blues van maakten. A Bigger Bang kraakt, sneert en rockt – net iets minder fel dan in de oude tijd, maar met een groot vertrouwen in het eigen kunnen: de riffs van Richards, de stem van Jagger, de transparante lichtvoetigheid van Charlie Watts. Ze spelen geagiteerde rockliedjes (Look What The Cat Dragged In), gevoelige ballades (Streets Of Love) of kale blues (Back Of My Hand).

Het is een aardige gedachte: Jagger en Richards, liedjes schrijvend in de studio in Frankrijk of het Caraibische eiland St.Vincent, beseffend dat al het technisch vernuft van de wereld niet op kan tegen dat ene akkoord op de juiste plaats. Daar zijn geen blazers of synthesizers bij nodig. Jaggers stem klinkt nog altijd net zo opgewonden als decennia geleden. Dat hij er een enigszins onbenullige aanklacht tegen Bush mee opnam (Sweet Neocon) is hem vergeven. Zijn schaamteloze gebedel om vrouwelijke aandacht is nog steeds onovertroffen.

The Rolling Stones. A Bigger Bang (094633799424)

    • Hester Carvalho