Kroketten serveren bij de oma's

Ook in Noord-Nederland is de zomervakantie voorbij. De laatste week werkten twintig kinderen in een verzorgingshuis voor hun oma's en opa's.

Ilona (10) brengt haar mond heel dicht bij het oor van haar overgrootmoeder (94). Ze roept: ,,Ik ga nu weg, oma. Ik ga naar de eetzaal. Ga je vanmiddag mee naar buiten?'' Oma (gouden bril, bloemetjesjurk) knikt. ,,Dan kom ik je wel halen'', roept Ilona. Tevreden zegt ze tegen haar achternichtje Sharon: ,,Dan gaan we met de rollator.''

Samen met Sharon (10) haast ze zich naar de eetzaal van verpleeghuis De Hulstkampen in Nieuwleusen, nabij Zwolle. Met behulp van wandelstokken, rollators en rolstoelen komen de ouderen binnen. Het duurt lang voordat iedereen zit. Dan komen Ilona en Sharon in actie. Ze duwen een kar met koffie, thee, melk en karnemelk langs de tafels. Als iedereen te drinken heeft, gaan ze langs met een schaal kroketten.

Vorig jaar organiseerde verzorgingshuis De Hulstkampen, onderdeel van Zorgspectrum Het Zand, voor het eerst het `zorgmaatjeskamp'. Twintig klein- en achterkleinkinderen (tussen de tien en de vijftien jaar) van bewoners slapen een week lang in tenten in de tuin van het tehuis en helpen overdag met de verzorging van de ouderen. Dit jaar heeft Het Zand een zorgmaatjeskamp in drie van de vier verzorgingshuizen. Het doel van het kamp is om in de rustige zomerperiode, als de bewoners minder bezoek krijgen, wat leven in huis te halen. En kinderen te leren dat oude mensen best leuk en interessant zijn. Locatiedirecteur Janny Dons: ,,Kinderen zijn bandietjes, maar hier gedragen ze zich keurig.'' Wat dat is? ,,Een stukje respect voor de ouderen.''

De meeste bewoners zijn vrouwen. Aan één lunchtafel zitten alleen mannen. Meneer Klein (74) heeft een kleindochter in het zorgmaatjeskamp, zegt hij terwijl hij meneer Mosch (85) en meneer Bijker (90) het broodmandje voorhoudt. Meneer Klein was vroeger boer. (,,Alleen levend spul, koeien en varkens.'') Het is wel gezellig, al die kinderen in huis, vindt hij, maar hij is ook blij als het weer voorbij is. Meneer Mosch en meneer Bijker knikken. ,,Het is eigenlijk een beetje druk.'' Wel verheugt meneer Klein zich op de barbecue vanavond, waarbij de kinderen voor het raam vlees roosteren en het binnen zullen serveren. Meneer Mosch hoopt op een karbonaadje of een schnitzel. Meneer Klein op worstjes. ,,We gaan in elk geval weer hier zitten'', zegt hij tegen zijn tafelgenoten. ,,Dan zitten we er lekker kort op.''

Aan de andere kant van de eetzaal zit Denise (14) naast mevrouw Bouwhuis, haar overgrootmoeder van negentig. Ze haalt een rietje voor haar en helpt haar te drinken. Dan smeert ze een boterham met jam. Denise straalt. ,,Ik vind het leuk iets voor anderen te doen'', zegt ze. ,,Vooral voor mijn oma.'' Haar overgrootmoeder kan moeilijk praten, maar ze vindt het ook heel leuk dat ze er is, verzekert Denise. ,,Ze begrijpt alles prima, ze kent van iedereen de verjaardag uit haar hoofd.''

Yvonne (15) kijkt een beetje stuurs. Zorgmaatje, oké, maar niet langer dan een week. Vanochtend heeft ze geholpen mensen uit bed te halen. ,,Daar waren ze wel blij mee.'' Ze heeft wasbakken en toiletten schoongemaakt. ,,Mwah.'' Ze moet er niet aan denken ooit zelf in een verzorgingstehuis terecht te komen. ,,Sommigen hebben wel zéven pillen.''

De `zorgmaatjes' ruimen na de lunch de tafels af. Marco en Marc, beiden 13 jaar, schrokken in de keuken de overgebleven kroketten naar binnen. Zij kijken uit naar de `buikschuifbaan' die vanavond wordt gehouden na de barbecue. Met water en zeep zullen de kinderen over de baan glijden. ,,Dat wordt lachen'', denkt Marc. De bewoners kunnen vanachter het raam kijken en meegenieten. ,,Je moet ook kamppret inbouwen'', zegt Janny Dons. ,,Elke dag iets anders. Anders komen ze niet weer.''

Dit is het negende en laatste deel van een serie over kinderen in de vakantie.

    • Sheila Kamerman