Truffaut in doos

François Truffaut hield van de Eiffeltoren. Dat vertelt hij op de bonus-disc bij de eerste van twee verzamelboxen die er nu met in totaal een elftal van zijn films uitkomen. Zijn woonkamer staat vol met grote en kleinere exemplaren, en door zijn raam kun je het origineel zien. Ooit had hij het plan opgevat om een korte film te maken over een man die in Parijs op zoek is naar de Eiffeltoren. Truffaut legt uit dat je het stalen monster bijna overal in de stad kunt zien, maar vaak vanuit de wonderlijkste perspectieven. Nu eens lijkt hij enorm en twee straten dichterbij opeens veel kleiner. Die Eiffeltoren-film kwam er niet – al kent de Franse filmgeschiedenis met Paris qui dort (René Clair, 1925) wel een andere mooie surrealistische korte film met een hoofdrol voor de Eiffeltoren.

Truffaut zou de Eiffeltoren in ál zijn films verstoppen. Vanaf zijn overrompelende debuut Les 400 coups in 1959 trok hij met zijn camera immers de Parijse straten in, en wist hij met zijn maatjes van de nouvelle vague wat straatrumoer in de Franse film te brengen.

Een andere korte film is wel in de box opgenomen, Les mistons (1958), die hij vóór Les 400 coups maakte. Al ontbreekt hij in de inhoudsopgave op het dvd-hoesje. In het dvd-menu zelf gaat de 400 coups-voorstudie over alles wat een groepje opgroeiende straatjongetjes zoals op een zomerdag kan bespieden door het leven onder zijn verbasterde Engelse titel: `The Schief Makers'. Pardon? Ja dat staat er toch echt. En dan was The Mischief Makers niet eens de meest gangbare titel voor een filmpje wat international eerder als The Brats of The Kids bekend staat.

Aan deze dvd-uitgave van de Truffaut-films is namelijk niet echt aandacht besteed. Het gelukzalige feit dat er een bulk aan rechten verworven was, moet voor de Belgische producent van de box en de Nederlandse distributeur ervan genoeg reden zijn geweest om alles maar in een paar doosjes te knallen. Want gáát dat interview dat als extra bij Le dernier métro (1980) wordt gepresenteerd eigenlijk wel over die beroemde liefdesgeschiedenis tussen Catherine Deneuve en Gérard Depardieu? Nee, het gaat erover dat Truffaut zoveel van lezen hield. En over de Eiffeltoren dus. En het dateert uit een tijd dat het scenario van Le dernier métro nog niet eens geschreven was. En zo zijn er nog talloze voorbeelden te geven.

Je zou willen dat de dvd-versies van filmisch erfgoed in Nederland met dezelfde zorg en aandacht werden uitgegeven als bijvoorbeeld het beroemde Amerikaanse Criterion-label. Zij hebben er in hun editie van de Antoine Doinel-cyclus, de avonturen van acteur Jean-Pierre Léaud in een vijftal films sinds Les 400 coups tenminste voor gezorgd om de films tenminste in hun oorspronkelijke beeldformaat over te zetten. Slechte beurt deze boxen.

François Truffaut Box

Films:****

Extra's:**