Na einde VS als supermacht volgt VN-suprematie

Het is niet te hopen dat het pleidooi van Timothy Garton Ash voor kritische saamhorigheid met de reus van onze tijd om de orde in de wereld te bewaren (NRC Handelsblad, 25 augustus), in goede aarde zal vallen bij de goegemeente.

Wat het tackelen van het terrorismeprobleem betreft, zou daarmee namelijk de voorkeur worden gegeven aan het voeren van preventieve oorlogen, onder Amerikaanse vlag, boven oorlogspreventie, waar de VN sinds jaar en dag naar streven. Dit niet aflatende streven moet zo langzamerhand vorm kunnen krijgen, dankzij de gestaag afnemende publieke steun voor de oorlog in Irak, die door de actie van Cindy Sheehan in een stroomversnelling is geraakt. Op zeker moment zal deze preventieve oorlog dan ook de noodzakelijke publieke steun gaan ontberen, met alle consequenties van dien voor het beleid van de Amerikaanse regering en haar slippendragers.

Consequenties die er simpelweg op neerkomen dat er een einde komt aan de VS als supermacht, wat tegelijkertijd de weg vrijmaakt voor VN-suprematie, via een vruchtbare herziening van het VN-Handvest.

Daarbij moet niet worden gedacht aan de uitbreiding van de dictatoriale (vetorecht) Veiligheidsraad, waarop Kofi Annan aanstuurt, maar juist aan de opheffing daarvan. Zijn belangrijkste taak, de handhaving van de internationale vrede en veiligheid, zal daarbij alleen overgeheveld moeten worden naar de Algemene Vergadering. Dit orgaan krijgt daardoor eindelijk de kans zich te ontwikkelen tot een gezaghebbend centrum van eendrachtige wereldpolitiek, dat de schrijnende wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande grove onrecht effectief weet te bestrijden, wat automatisch een einde zal maken aan de wortel van het kwaad: het vijanddenken.

    • Wouter ter Heide