HOLLANDS DAGBOEK

Wie Jan Bonjer (47), getrouwd met Ineke, twee zoons. Woont in Amersfoort.

Waarom Is hoofdredacteur van de fusiekrant van het Algemeen Dagblad en zeven regionale kranten, die donderdag voor het eerst verscheen.

Schrijft `Gisterochtend om negen uur voor 109 euro een douche genomen in een Haags hotel (erg prettig) om daarna geschoren en opgefrist per fiets en met zwaar beladen tassen naar Kamervoorzitter Weisglas te gaan. Zonnige aanbieding van al niet meer het eerste exemplaar op het Binnenhof.'

Donderdag 25 augustus

Met weemoed meegewerkt aan de laatste aflevering van de zomergasten van Frits Spits op Radio 2. Mocht zeven weken lang elke donderdag live vertellen over de vorderingen in het fusieproces. Ontmoet in Frits een ouderwets goede vakman en een prettig mens.

Het is het enige rustige moment van alweer een dag zonder verveling. Gesprekken volgen elkaar snel op. De mailserver werkt weer en braakt tientallen e-mails uit. Die gaan deels over de niet geringe ICT-problemen waarmee we kampen. Bizar: door problemen met de server bereiken de tijdingen over andere ICT-problemen de ontvanger niet direct. Gelukkig is er ook nog gewoon menselijk contact.

De chefs Uit (Uit = moderne vorm van eindredactie) van de centrale en decentrale redacties (Rijswijk, Houten, Rotterdam Westblaak) zorgen voor een aangenaam gesprek. We wisselen ervaringen, oplossingen en ook problemen uit. Stevige heren, met humor. Samen kijken we nog naar diverse voorpagina's, bespreken (foto-) keuzen en alternatieven.

Met Ineke gaat de communicatie vooral per sms. `Hallo, contact, hier aarde', luidt een boodschap. Zoon Joris (22) maakt zich gereed voor vertrek naar Granada, waar hij zes maanden rechten gaat studeren. Komt nog even langs in Amersfoort en de vraag is of gezamenlijk eten gaat lukken. Ja, maar laat. Het Spaanse avontuur wordt uitgebreid doorgenomen en niemand zegt hardop dat we ook wel opzien tegen een samenleving op afstand. Het contact met onze jongens, Jan en Joris, is altijd intens en kameraadschappelijk.

Vrijdag

Vier hele uren geslapen. Met m'n honden wandel ik eerst in Klein Zwitserland. Ik mis hier alleen de zee. Als de zeespiegelstijging doorzet, komt Amersfoort aan zee te liggen, maar dat is gezien oorzaak en gevolg zeker geen droom.

Even na achten stap ik de vergaderkamer in Rotterdam Alexanderpolder binnen. Spanning op gezichten, slaap in de ogen. Alles lijkt te draaien om ketenmanagers Aart Simons en Richard van der Hoek. We nemen de proefdraai voor morgen zorgvuldig door, inclusief communicatiescenario's. Rob Okhuijsen, professioneel woordvoerder (hij is medewerker van het adviesbureau communicatie van Ton Elias) en aangenaam compaan, stelt voor zijn reisje naar Rome te laten schieten. Goed plan. Vermoedelijk is heer Elias het daar niet mee eens, want Rob krijgt later orders mee te reizen.

Om 9.30 uur wacht de volgende concept-training voor verslaggevers die ik wekenlang samen met Leon de Wolff geef. De matrix van het concept, het grondplan voor de nieuwe krant, staat centraal. Scherpe vragen, goede discussie.

In het atrium staat de fotoset opgesteld voor een virtuele bokspartij met columniste Annemarie Postma die altijd met mij in de clinch wil liggen. We maakten een mailwisseling voor Winners & Co. En nu foto's met bokshandschoenen aan. Eerlijk gezegd bevalt dit quasi-fysieke tussendoortje goed.

De aandeelhouders Anthonie Zoomers en Freek Busweiler doen het later zonder bokshandschoenen. Ze leggen de laatste hand aan de aandeelhoudersovereenkomst tussen PCM en Koninklijke Wegener over de oprichting van AD NieuwsMedia BV. We vergaderen met regelmaat, vanmiddag o.a. over kandidaat-commissarissen voor het nieuwe bedrijf. Allemaal heel vertrouwelijk. Nog vertrouwelijker is `het closen', de afronding van de overeenkomst. Bernard van der Heijden en ik `mogen' verder met ons gewone werk. Bernard verlaat de vergaderkamer niet dan nadat hij hardop heeft verondersteld dat Zoomers en Busweiler hun zegenrijke arbeid geheel in het belang van het nieuwe bedrijf zullen verrichten. Bernards uitspraken verplaatsen zich als bowlingballen: in een kaarsrechte lijn en met effect.

Na zessen spoeden Anthonie en ik ons naar de Wilhelminapier alwaar de Nieuwe Maze ligt afgemeerd. Op de Erasmusbrug wapperen de banieren van AD Rotterdams Dagblad. Marketingdirecteur Arno de Jong kijkt er met genoegen op uit vanuit zijn appartement. Aan boord gasten van Leo Pronk en zijn vrouw Marlies. De kapitein van het Rotterdams Dagblad neemt in stijl afscheid, varend over de Nieuwe Maas. Ivo Opstelten doet wat een burgemeester betaamt: sonore woorden uitstorten over Leo en hem een stevige onderscheiding uitreiken. De aanwezigen weten dat die ook bedoeld is voor Leo's hoofdredactionele maat, Jan Prins. In het kielzog van de burgemeester verlaat ik het schip, net voordat het trossen los is. Er wacht nog wat werk. King Arthur van Purcell is mijn metgezel.

Zaterdag

In het atrium van ons gebouw aan de Marten Meesweg hangt 's ochtends de geur van vers gebakken broodjes. Aan de catering zal het vandaag, de tweede grote proefdraai, niet liggen. We kunnen voor het eerst op alle locaties werken, in Houten, Rijswijk en aan de Westblaak. De technische projectorganisatie heeft veel tot stand gebracht. In de loop van de dag zal blijken dat er nog veel meer tot stand moet worden gebracht.

De redactionele half elf-vergadering loopt alweer beter dan vorige zaterdag. Jacquelien Nienhuis zit voor als centrale nieuwschef. De regionale nieuwschefs Wessel Penning, Abe Mijdam en Henk Ruijl zijn in persoon aanwezig bij het overleg. Het nieuwsaanbod en de ideeën stellen niet teleur. Voor de kranten van maandag zullen we er al profijt van hebben.

De dag verloopt rustiger dan vorige zaterdag. In Houten krijgen we geen beeld op de pagina's. Op de centrale redactie moeten we het nog stellen zonder sjabloon voor de voorpagina. Vormgever Adriaan Versluys en eindchef Ariën Prins laten zich er niet door van de wijs brengen. Omstreeks middernacht ligt er een alleszins acceptabele voorpagina.

De technische nazit verloopt in collegiale sfeer, de gezichten staan op moe en ernstig. Dick van der Meer, mijn plaatsvervanger, is als een rots in de branding. Als ik hem suggereer dat enige nachtrust wellicht aan te bevelen is, ontkent hij dat niet maar gaat vervolgens nog iets anders doen.

Om 01.30 uur gaat m'n mobiele telefoon. Ik zit rustig te lezen in de woonkamer maar Ien heeft niet gemerkt dat ik thuis ben. Ze belt mobiel vanuit bed, ongerust over mijn veilige thuiskomst. Ik loop de slaapkamer binnen om te melden dat ik gewoon kranten zit te lezen. `Gewoon?', klinkt het vanuit bed.

Zondag

Prachtig strijklicht in het bos. Stil genieten. Samen ontbijten. Dan achter de laptop. Zus Adèle en haar man Herman komen lunchen. Notenbrood, geitenkaas en een glaasje rosé. We gaan gezamenlijk naar Leerdam waar Adèle een glazen kandelaar van Copier (jaren dertig) heeft laten restaureren. Kijk verlekkerd naar prachtige vazen van Floris Meijdam (enkele jaren vijftig exemplaren) in de vitrine.

We gaan nog even naar ons favoriete plekje aan de Linge. Snel na onze thuiskomst arriveren Joris en vriendin Jacqueline uit Rotterdam. Hebben een mooie avond achter de rug, bij Sparta (winst) en in de Witte Aap. Nu op doorreis naar Schiphol en Groningen om de tijdelijke onderhuurder van Joris' kamer te halen en te installeren. Dinsdagochtend vertrekt Jor. Het aftellen op vele fronten is begonnen. In de mail zit de actielijst van Dick. Laat niets aan duidelijkheid en urgentie te wensen over.

Maandag

De laatste concept-training voor verslaggevers gegeven. Snel door naar de Marten Meesweg voor een kort gesprek met Frank van Zijl van de Volkskrant. Daarna een reeks van gesprekken, telefoontjes en mailtjes. Erg veel reacties op interviews van afgelopen zaterdag. Leuk om te lezen dat mijn oude Nieuwe Revu-collega, Hans Wilbrink, in dezelfde stad woont.

De proefkrant van zaterdag komt binnen. Valt niet tegen. Nog heel veel loshangende eindjes. Het pand gonst van de activiteit en in Houten, Rijswijk, aan de Westblaak en in Alphen a/d Rijn en Dordrecht is het niet anders.

Om 17.00 uur een indringend onderhoud met de `visuele driehoek' en extern vormgever Terry Watson. Hij dringt nog eens aan op alternatieve scenario's. We maken goede afspraken.

Het huis staat op z'n kop. Joris is aan het pakken.

Dinsdag

Om 04.15 uur sta ik naast mijn bed. Snel onder de douche, auto inladen en naar Schiphol. Jor heeft alles prima geregeld maar het blijft spannend. Vraagt zich af of het AD donderdagmorgen al in Granada te koop is.

Vlak voor de douane nemen we afscheid en vloeien de tranen. Ik kijk hem lang na. Wat is Schiphol daarna leeg.

Om 8.00 uur nemen we de communicatie voor de komende dagen door, managementteam en hoofdredactie. Plankenkoorts.

Ik praat met Jaap Roelants over Mijn Geld, met Koos de Wilt over bijlagen en magazine, met de redactieraad over onder andere het nieuwe statuut. Tussendoor een lunch met beide Raymonds, de adjuncten. Raymond Vermeulen wordt chef parlement & samenleving, Raymond Salomon zakelijk hoofdredacteur. We kijken terug op onze samenwerking en sparen elkaar niet. Nog geen twee jaar geleden ontmoetten we elkaar voor het eerst in Restaurant Waanders, aan de snelweg bij Staphorst. Sinds dat moment is er erg veel gebeurd.

's Avonds afscheid van het zelfstandige AD. Nachtchef Hans van Zon doet de nabespreking `bij de muur' dit keer met een glas rode wijn in de hand. Afscheid van collega's die er vandaag voor het laatst zijn, sommigen vrijwillig, sommigen onvrijwillig.

Woensdag

Ik kijk aan tegen een lange dag en tik dus maar wat tevoren op. Ik weet dat ik komende nacht niet eerder dan om 02.30 uur in, een gehuurd, bed lig. Morgen om 06.30 uur loop ik een krantenwijk in Den Haag. Geen tijd voor een dagboek.

Vrijdag 2 september

Weer even tijd voor het dagboek. De voorspelling van woensdag is niet uitgekomen. Ik heb geen minuut in een gehuurd bed gelegen. Gisterochtend om negen uur voor 109 euro een douche genomen in een Haags hotel (erg prettig) om daarna geschoren en opgefrist per fiets en met zwaar beladen tassen naar Kamervoorzitter Weisglas te gaan. Zonnige aanbieding van al niet meer het eerste exemplaar op het Binnenhof.

Mijn bezorgwijk in de Bloemenbuurt ligt dan al achter me. Om 06.30 uur begon ik daar na een lastige avond en nacht. Productieproblemen van allerhande aard zaten ons danig in de weg. De landelijke editie ziet er alleszins acceptabel uit (en is ook op tijd) maar in de andere edities sluipen de foutjes en fouten. Om 05.00 uur donderdagochtend tik ik het persbericht voor o.a. het ANP.

44 uur lang onafgebroken werken omlijsten de verschijning van de eerste nieuwe krant. Ik krijg voor en na het verschijnen inspirerende, collegiale en lieve berichten per mail en sms en ja, ook nog telefonisch en in levenden lijve. Ik noem hen niet omdat ze betekenis en waarde hebben zolang het boodschappen tussen betrokken mensen zijn. Aan de honderden mensen, collega's en belangstellenden, die ik meemaak in dit fascinerende proces betuig ik mijn respect en waardering. Het gaat lukken! Een zoen voor mijn liefste, rapido naar de redactie, op weg naar een mooie zaterdagkrant.

Bernards uitspraken verplaatsen zich als bowlingballen: in een kaarsrechte lijn en met effect

    • Jan Bonjer