Film van Park verplettert het publiek

Er zouden te veel Amerikaanse films worden getoond in Venetië. Maar de Amerikanen maken ook de beste films. Samen met één Koreaan, Park Chan-wook.

Directeur Marco Müller van het Filmfestival van Venetië heeft nogal wat kritiek gekregen op de grote hoeveelheid Amerikaanse films die op zijn festival te zien is. Beetje ritueel is die kritiek wel; ook bij de festivals van Cannes en Berlijn valt jaarlijks hetzelfde te horen. Müller had woensdag bij de opening een simpel weerwoord: de cinema is nu eenmaal groot geworden in Amerika, het zou onzin zijn om dat erfgoed te veronachtzamen.

Als dat historische gegeven zijn critici aan het begin van het festival niet had overtuigd, dan misschien aan het eind van de eerste week wel de voorlopige balans. De interessantste films die tot nu toe te zien zijn geweest in de diverse programma's van Venetië, Good Night, and Good Luck, Bubble en Drawing Restraint 9 zijn gemaakt door Amerikanen. Al moet daarbij worden gezegd dat ook Sympathy for Lady Vengeance van Park Chan-wook gisteren het publiek verpletterde. De Koreaan, vorig jaar in Cannes met Old Boy de favoriet van Quentin Tarantino, sluit zijn wraak-trilogie (begonnen met Sympathy for Mr. Vengeance in 2002) waardig af met een wurgende en wervelende wraakoefening van de hemelse Lee Geum-ja (Lee Young-ae).

In dertien jaar onterechte gevangenisstraf heeft Geum-ja een wraak voorbereid op de man die haar de straf heeft bezorgd en haar liet opdraaien voor de moord op een jongetje van zes. In intelligent gemonteerde sprongen heen en weer in de tijd legt Park zijn verhaal op tafel. Hij heeft dat perfecte gevoel voor mise-en-scene waar Aziatische topregisseurs van nu patent op lijken te hebben. Voorbeeldje. In de gevangenis heerst een zekere `heks' over de vrouwen. Een van hen moet haar bevredigen aan de rand van het zwembad. Onscherp achter in beeld zien we een andere figuur knielen. Dan staat de heks op en loopt weg. De vrouw die haar moest bevredigen komt voor in beeld omhoog, en ze huilt. Achter in beeld, onscherp, zien we de heks vallen. Daarna komt Geum-ja binnen. Ze lacht en zwaait naar de huilende vrouw; ze heeft een stuk zeep in haar hand, waarmee ze de vloer spiegelglad heeft geboend.

Lady Vendetta, zoals de Italiaanse titel luidt, is een goede kandidaat voor de Gouden leeuw. Maar hij zal het moeten opnemen tegen Good Night, and Good Luck van George Clooney. En Park mag van geluk spreken dat niet ook nog Clooney's zakenpartner, Steven Soderbergh in de competitie is opgenomen. Zijn Bubble is fenomenaal. Krap een uur en een kwartier duurt de geschiedenis van een groepje kleine krabbelaars in een poppenfabriek. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat in dit groepje iets akeligs kan gebeuren, en toch is dat waar je de hele film op wacht. Dat komt door de perfecte regie met vrijwel onzichtbare middelen.

Drawing Restraint 9 van beeldend kunstenaar Matthew Barney is van een heel andere orde. De beelden zijn fameus, gerangschikt rond de tocht van een Japanse walvisvaarder, maar de symboliek is loodzwaar. Halverwege de film krijg je het gevoel dat je zelf achter die boot aanzwemt met de hele scheepslading walvisblubber aan je lichaam vast.