De blauwe lijn

Het is me het fenomeen wel, die Jamie Cullum. Dat kleine Britse snaakje bracht jazz weer helemaal terug in de belangstelling bij een jong publiek, en onze `Frank Sinatra op sneakers' viert triomfen op festivals van North Sea Jazz tot en met Rockin' Park. Ho, hier past enige nuancering. Over het jazzgehalte van die Cullum kan gediscussieerd worden, maar dat gebeurde niet op Rockin' Park. Op dat festival, in juni in het Nijmeegse Goffertpark, vielen de verrichtingen van zijn trio nogal weg op dat immense podium, en met de loeiharde, strakke decibellenstormen van Queens Of The Stone Age nog vers in het geheugen werd Cullum door het publiek vooral genegeerd.

Drie weken later ging het dak van de binnenkort te slopen Haagse Statenhal er bijna voortijdig af, want North Sea Jazz is eerder de natuurlijke habitat van Cullum. Al wil dat nog niet direct zeggen dat zijn muziek zo heel erg veel met jazz van doen heeft, maar dat zijn muzikale aanpak forse `crossover'-mogelijkheden heeft staat vast. Dus kom je hem tegenwoordig ook tegen op de clipkanalen. De clip van zijn nieuwe single `Get Your Way' is zelfs een oogstrelend juweeltje: simpel, effectief en zonder glimmend billengetril, kortom: precies zoals een goede clip hoort te zijn.

Er is ook niet gekozen voor rokerige scènes in schimmige uitgaansgelegenheden of andere visuele hulpmiddelen die de band met de jazz moeten aanhalen. Nee, Cullum is hier, dankzij de modernste computeranimatietechnieken, in de weer met wat wel een hedendaagse, digitale versie van La Linea lijkt. Een lijn – blauw, terwijl Cullum niet eens bij jazzlabel Blue Note onder contract staat maar bij directe concurrent Verve – neemt allerlei bizarre vormen aan, en Cullum moet maar zien hoe hij zich eruit redt.

Dat doet hij eerst tegen een stralend witte achtergrond, maar tegen een nachtzwart digitaal decor blijken zowel zijn tanden als die blauwe lijn ook fraai af te steken – voor zijn zwarte piekhaar geldt dat minder. Leuk is de vondst om die kronkelende lijn ook weer de poort naar het witte domein van het begin te laten zijn, nog leuker is dat deze vreemde entiteit zelfs de vormen aanneemt van een stel pianotoetsen. Zodat Cullum toch nog even kan laten zien hoe goed hij daarmee overweg kan.

Uiteindelijk is hij wel de winnaar, als die lijn – de kronkelende lijn des levens? de dunne lijn tussen jazz en pop? – tot as vergaat en hij de resten vertrapt onder zijn schoenen. Dat zijn natuurlijk wel sneakers, want je handelsmerken moet je koesteren.

    • Jacob Haagsma