Twee steden

New Orleans is twee steden een betrekkelijk rijke, kleine, hartverscheurend mooie stad die overwegend blank is, en een arme, grote, lelijke stad die bijna helemaal zwart is. Samen is de stad voor twee derde afro-amerikaans; het is de op negen na armste stad in het land.

Het is ook een van de gewelddadigste steden en probeert nu het predikaat `hoofdstad van de moord' terug te krijgen dat het vele jaren heeft gehad.

Een kaart die laat zien waar zwarte mensen wonen, valt bijna perfect samen met een kaart van arme mensen en komt ook vrij goed overeen met een kaart van de laagstgelegen wijken die het meest te lijden hebben onder overstromingen. Met andere woorden: zwarten hadden minder dan blanken de middelen om de stad te ontvluchten voordat die werd getroffen door Katrina ook minder de opvoeding om goed te begrijpen wat er stond te gebeuren en een grotere kans om te wonen in gebieden die zouden onderlopen.

Dit is allemaal geen excuus of zelfs maar een verklaring voor het plunderen. Maar het maakt duidelijk dat ons beeld van New Orleans de geboorteplaats van de jazz, de grote smeltkroes, de stad waar je enige plicht was laisser les bon temps rouler, bestond naast een New Orleans vol grote woede en wrok. Als je naar het carnaval ging, zag je alleen maar blijdschap en verbroedering. Maar het is maar eens per jaar carnaval.

(Columnist Eugene Robinson in de Washington Post)

    • Eugene Robinson