M.E.D

Onder de glinsterende bovenlaag van hiphop, die gedomineerd wordt door als pooier poserende huisvaders, zijn nog voldoende muzikanten te vinden die hiphop niet zien als de snelste weg naar een villa, maar als een uitdagende kunstvorm die zij met hun experimenten een stap verder willen brengen.

Een van de belangrijkste progressieve hiphoplabels van dit moment is Stones Throw Records. Huisproducer Madlib is een van de meest vrijgevochten geesten die hiphop het laatste decennium heeft voortgebracht, een man die goochelt met geluidseffecten en alter ego's, en zelfs in zijn eentje een vijfkoppige jazzband vormt. Op dit album van de vrij onbekende rapper M.E.D. neemt Madlib het leeuwendeel van de producties voor zijn rekening. Van zo kaal mogelijke, gruizige ritmes, met een uitgerekte hoge zangstem voor de sfeer, tot een vette elektronische baslijn die een zenuwachtige breakbeat een stevig fundament geeft.

Met dit album lijkt Stones Throw, dat een hardnekkige aanhang in progressieve rapkringen heeft, een gooi te doen naar een groter publiek, met steviger pompende beats en zelfs een productie van hitproducent Just Blaze. Dat we pas aan het eind van deze recensie bij de rapper komen, is niet voor niets. M.E.D. is een weinig opvallende en inhoudsloze rapper. Zijn belangrijkste bijdrage is dat hij zó weinig opvalt, dat de aandacht volledig uit kan gaan naar de beats.

M.E.D. `Push Comes To Shove' (Stones Throw/PIAS)