Marco's mazzel

De woorden klonken na als een kerkklok op zondagmorgen. Ze vormden twee heldere, niet mis te verstane zinnen en ze werden uitgesproken door de bondscoach. Juist de ongedwongenheid waarmee Marco van Basten zijn beweegredenen toelicht, maakt dat ze soms lang blijven hangen. Wat hij zei deze keer? Hij legde uit waarom hij in de voorbereiding op de interlands tegen Armenië (morgen) en Andorra (woensdag) in eerste instantie aan de slag ging met een grotere spelersselectie dan gebruikelijk: ,,Met een grote groep is het goed trainen. De posities zijn dubbel bezet en voor een partijvorm elf-tegen-elf is het ook ideaal.''

Wat de zinnetjes zo fascinerend maakt is dat ze geen rekening houden met het aantal ingebakken teleurstellingen. Omdat de bondscoach het prettig vindt met veel mensen te trainen, moeten meer profvoetballers dan anders met een hangend hoofd naar huis op het onvermijdelijke moment dat de selectie enkele dagen later wordt ingekrompen. Beetje sneu? Van Basten lijkt van dat soort empathie in het geheel geen last te hebben. Nog fascinerender wordt het als je beseft dat Oranje onder zijn rationele, zo niet meedogenloze leiding met meer geestdrift speelt dan we in jaren gezien hebben. De spelers buigen voor de crack die hij vroeger was – trekken zich tegelijk aan hem op – en hijzelf weet zich op basis van zijn banksaldo onafhankelijk van kritiek en handelt daarnaar.

Als een Caesar speelt Marco met zijn voetballers. Wie zijn taak niet uitvoert mag vertrekken, hoe hij ook heet en hoe vaak hij in het verleden ook klaarstond. De spelers op hun beurt vallen de jonge coach (nog?) niet af, ze lijken iedere gril van Marco de Almachtige voor zoete koek te slikken. En zonder dat ze in deze WK-kwalificatie tot veel hoogstaand spel zijn gekomen en zonder dat het door Van Basten gepropageerde `dominante voetbal' ook maar bij benadering wordt uitgevoerd: ze gaan met één gedachte het veld in – met Marco's gedachte. Sinds Joris van den Berghs Mysterieuze Krachten in de Sport (1943) weten we dat een team zijn kansen op welvaren maximaliseert door als een `strijdbare eenheid' te opereren. En zie: aan fortuin tot nu toe geen gebrek.

De zogenaamde dwergen uit Armenië en Andorra zien straks Oranjeklanten tegenover zich die zelfs als de verwachte doelpuntenregen lang op zich laat wachten hun destructieve energie op hen zullen blijven richten en niet op elkaar, zoals in het verleden wel eens gebeurde. Dat zal de dwergen ontmoedigen, net zoals Oranjes collectieve enthousiasme de Tsjechen, Finnen en Roemenen op de belangrijkste momenten leek te ontmoedigen, waardoor zij toevallig niet scoorden en Oranje toevallig wel.

Misschien deugt zijn aanpak niet, maar aan de andere kant: wie weet waar de toverformule Met Marco Meer Mazzel allemaal nog toe leidt.

    • Auke Kok