Frankie op weg naar nergens

Het had net zo'n schijnvertoning kunnen worden als de reünies van The Undertones zonder Feargal Sharkey of de Dead Kennedys zonder Jello Biafra. Maar het werd nog veel erger: Frankie Goes To Hollywood zonder de oorspronkelijke zanger Holly Johnson was een regelrechte aanfluiting. De reünie van het jaren tachtig-popfenomeen had een eenmalig feestje moeten worden voor een liefdadigheidsoptreden. Maar Holly Johnson bedankte voor de eer en de overige groepsleden hielden audities, waarbij maar liefst tweehonderd wannabe's en mislukte Idols-kandidaten kwamen opdraven. Gelukkige was de blonde adonis Ryan Molloy, een musicalacteur.

Molloy is in alle opzichten het tegengestelde van Johnson: vriendelijk, beweeglijk, spraakzaam en hetero. Als een glibberige Jon Bon Jovi brengt hij zijn karaokeversies van het oude materiaal, met een schetterende neuzelstem die het midden houdt tussen Betty Boop en Kermit de Kikker. De dreiging, het mysterie en de pure overrompelingskracht van het overbekende Frankie-materiaal ging verloren in een vleugellamme travestie. Redelijk goed gespeeld en met veel galm, dat wel. Voeg daar aan toe dat de ooit zo coole Paul Rutherford nu danste als een nijlpaard op balletles, en het mag duidelijk zijn dat de wederopstanding van Frankie geen groot artistiek succes was. Twee keer op een avond Relax spelen, dat doet zelfs de foutste coverband ze niet na.

Concert: Frankie Goes To Hollywood. Gehoord: 1/9 Paradiso, Amsterdam.

    • Jan Vollaard