Collectieve veiligheid

Rampen als Katrina herinneren ons aan het belang van de collectieve instellingen waar wij Amerikanen soms op neerkijken. Als je vastzit op een dak, zit je niet te wachten op ,,duizend lichtpuntjes'', zoals George H.W. Bush Amerika's netwerk van particuliere hulporganisaties placht te omschrijven. Je zit te wachten op de kustwacht of de politie of de nationale garde. Op momenten van echte crises, moeten onze individuele belangen ondergeschikt worden gemaakt aan collectieve. [...]

Een les van de immense ramp die zichtbaar wordt langs de Golfkust is dat wij Amerikanen onze collectieve instellingen beter op hun waarde moeten schatten. Tijdens de regeringen Reagan, Bush I, Clinton en Bush II is er een nationale ethiek van particulier ondernemerschap gegroeid. Deze verheerlijking van het privé-leven heeft veel economische voordelen met zich meegebracht, maar heeft ook gaandeweg ons publieke leven ondermijnd.

De gedachte achter het plan van president Bush om particuliere sociale-verzekeringsrekeningen op te zetten, was het idee dat we allemaal zouden moeten kunnen onderhandelen over ons eigen stuk van de taart. Dat past in de geest van zelfvoorziening. Maar naarmate dit het collectieve-veiligheidsnet aantast, is het een vergissing.

Een waarschuwing over de gevaren van het te veel verschuiven van risico naar de schouders van individuen staat in een fascinerend hoofdstuk van het laatste Global Financial Stability Report van het Internationaal Monetair Fonds. In het verleden, constateerde het IMF, hebben organisaties als banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen risico's geabsorbeerd en mensen een soort stootkussen gegeven tegen de gevolgen van pech of verkeerde beslissingen. Maar dat is veranderd naarmate grote instellingen het risico hebben verschoven naar individuen. Door deze veranderingen hebben mensen wel meer keuzes gekregen, maar zijn ze ook kwetsbaarder geworden.

Wanneer er dan ineens een crisis is, zo waarschuwde het IMF, kunnen mensen ineens steun gaan eisen van de regering als een soort `laatste-toevlucht verzekeraar'. Dat is precies wat er nu aan het gebeuren is. Mensen die onverstandig zijn geweest of pech hebben gehad en zijn getroffen door de ramp, verwachten dat hun medeburgers, via de regering, hen helpen. En dat zou ook zo moeten.

Het idee van collectieve veiligheid ligt voor de hand na een catastrofe als Katrina. Maar dat zou even duidelijk moeten zijn wanneer we nadenken over dagelijkse rampen als slechte gezondheid, verlies van werk of armoede.

(Columnist David Ignatius in de Washington Post)