Van blitskikker naar Blitzkicker

Een student die een eigen bedrijf runt. Kan dat? Ja, zo wijst de praktijk uit. Deel 8 van een serie. ,,Het moet niet zo zijn dat je wéér een gozer in zo'n shirt ziet.''

In de achterkamer van een etage in Amsterdam-Zuid staat een groot kledingrek dat vol hangt met T-shirts. Ervoor liggen stapels gestreepte polo's. Overal staat een kikker op. De amfibie komt overal in de kamer terug. Op de balkonstoelen, op de stickers die op het bureau liggen. In een hoek staat een opblaaskikker, ernaast liggen kikkerslippers. En in een van de kasten, waar mappen in staan met `fuck-turen', is een verzameling kikkerparafernalia uitgestald.

De kikker is het logo van het kledingmerk Blitzkicker dat de vierdejaars studenten Woes van Haaften en Paul Koster vorig jaar officieel oprichtten. Een half jaar daarvoor hadden ze het bedacht. ,,Dat was op een feestje op 1 april'', vertelt Koster. Meteen erna: ,,Blitzkicker in je bil.''

Koster: ,,We waren altijd aan het kutten met dingetjes. Kleding, kunst, graffiti, film. Toen we wat hadden gedronken, kregen we het idee iets te doen met blitskikker, een oer-Hollandse term uit de jaren '70 die totaal niet meer van deze tijd is. We maakten er Blitzkicker van waardoor deze weer fris werd. Het leek ons wat voor op een shirtje. Mooi in tegenstelling tot al die moeilijke Amerikaanse merken.''

Ondanks de alcohol bleken ze de volgende dag los van elkaar een ontwerp te hebben bedacht. Met printpapier voor textiel maakten ze een eerste shirt. Al gauw vonden ze een producent en begon de verkoop. Van Haaften: ,,Eerst verkochten we alleen aan vrienden en bekenden, op feestjes die we er speciaal voor organiseerden. Maar via een jongen die een eigen kledingzaak heeft en die ik kende van een voetbalpleintje in Haarlem kwamen de kleren ook in de winkel terecht.''

Inmiddels hangen de shirts, sweaters en tassen van Blitzkicker in tien winkels in Nederland, waaronder Maison de Bonneterie, en één in Antwerpen. ,,Het hadden er makkelijk meer kunnen zijn'', zegt Koster. ,,Maar het moet wel leuk blijven. Het moet niet zo zijn dat je wéér een gozer met zo'n shirt ziet rondlopen.'' De verkoop blijft toenemen. Onlangs verkochten ze zo'n duizend stuks aan de winkels. In ongeveer drie maanden moeten er weer nieuwe komen.

Daarmee wordt het bedrijf professioneler. Van Haaften en Koster gingen afgelopen week bijvoorbeeld naar Turkije om te kijken of ze beter daar kunnen produceren. Het bedrijf kost hun veel tijd, zeggen ze. Koster: ,,Ik probeer mijn studie zoveel mogelijk bij te houden, maar dit is een fulltime baan. Als ik kijk naar jongens uit mijn jaar, dan gaan zij veel sneller.''

En dan hebben ze ook nog allebei een bijbaan. Van Haaften werkt in het Concertgebouw, Koster achter een bar. Koster: ,,Het is een misvatting dat Blitzkicker veel geld oplevert. Het valt niet mee. We willen een goed product waarin geen giftige stoffen zijn verwerkt en waar geen kinderen aan te pas zijn gekomen. Daarbij willen we het merk blijven vernieuwen. We willen bijvoorbeeld zelf de snit van de kleding gaan bepalen in plaats van kant-en-klare producten te gebruiken die we bedrukken. Tot nu toe hebben we alleen maar geïnvesteerd en dat blijft wel even zo.''

Waarom ze het dan doen? Van Haaften: ,,Je leert veel, ook over jezelf. We zijn minder naïef geworden. Ik weet nu: de wereld is hard en mensen denken vooral aan zichzelf.'' Aan de andere kant, zegt hij: ,,Het maakt het leven leuker, je ontmoet leuke mensen. Veel mensen zijn enthousiast en werken voor niks mee.''

Ook zien ze Blitzkicker als een investering in de toekomst. Als ze hun studie hebben afgerond, blijft het bedrijf bestaan. Koster: ,,Totdat mensen onze spullen niet meer leuk vinden.''

Namen: Woes van Haaften (26) en Paul Koster (24)

Woonplaats: Amsterdam

Studie: Rietveld Academie in Amsterdam, richting design (Woes van Haaften). Bedrijfskunde aan de Universiteit van Amsterdam (Paul Koster).

Bedrijf: Kledingmerk Blitzkicker

Dit is een serie over studentenondernemingen. Volgende week: studenten met een veilingshop

    • Lukas Keijser