Sexy zijn op een solex

De zestienjarige Lila slaat vunzige taal uit en gedraagt zich koket. Alle jongens uit de voornamelijk Arabische achterbuurt in Marseille waar ze woont, vinden haar dan ook een slet. Chimo niet. Eén blik van Lila was voldoende om hem te doen smelten. Zij vindt hem ook wel bijzonder, omdat hij zo `anders' is. Stiekeme ontmoetingen volgen waarin Lila hem deelgenoot maakt van haar erotische fantasieën. Soms liggen ze naast elkaar in haar hof van Eden, een klein stukje van de tuin van haar tante, bij wie Lila woont. Ook tante kijkt graag naar de mooie blondine en vraagt dan of ze haar benen nog een beetje wil spreiden.

Tijdens een rit op haar Solex mag Chimo bij haar achterop en rijden ze in een lang, ononderbroken shot langs de Middellandse Zee. Lila's bloesje wappert lekker in de wind en haar lange benen steken verleidelijk uit haar korte broekje. Beiden worden opgewonden door de lichamelijke nabijheid waarin ze op de brommer verkeren. Lila grijpt Chimo dan ook in zijn kruis en trekt hem af, terwijl hij alle zeilen moet bijzetten om recht te blijven sturen. Hoe cliché ook, het is een spannende scène. Evenals de scène waarin Lila en Chimo naast elkaar liggen, en hij haar graag wil aanraken maar het niet durft. De kleine aarzelingen, de schuchtere poging tot toenadering zijn van bovenaf in een totaalshot gefilmd zodat de lichaamstaal van beiden goed zichtbaar is. Door niet te snijden geeft de film ook onbewust de boodschap af dat Lila en Chimo bij elkaar horen. De rest van dit verhaal werkt tegen de twee geliefden. De vrienden van Chimo zijn jaloers en willen ook wel met haar naar bed - ze is immers toch te geef? Tante strubbelt ook wat tegen, en de moeder van Chimo vindt het niet goed dat een Arabische jongen omgaat met een blank meisje. Bovendien is Lila té uitdagend. Zowel in kledij als gedrag. De discrepantie tussen wat we zien en wat er werkelijk aan de hand is, geeft de film zijn kracht. Want is Lila wel zo seksueel ervaren? Dat we iemand nooit op zijn of haar buitenkant moeten beoordelen is natuurlijk een boodschap die een bredere reikwijdte heeft. Is iedere moslim een terrorist? De film manoeuvreert de toeschouwer in zo'n positie dat hij ook zal oordelen over Lila om de kijker vervolgens te confronteren met iets heel anders.

Die didactische opzet is wat al te aanwezig in Lila dit ça, de tweede film van de Frans-Libanese regisseur Ziad Doueiri, die in 1998 debuteerde met West Beyrouth. Hij heeft z'n actrice wel weer mee. Lila wordt gespeeld door Vahina Giocante, het vampje dat in 1997 debuteerde in Marie Baie des Anges. Zij heeft van die grote blauwe ogen waarin iedereen wel zou willen verdrinken.

Lila dit ça. Regie: Ziad Doueiri. Met: Vahina Giocante, Mohammed Khouas, Karim Ben Haddou. In: Filmmuseum, Amsterdam; Cine-mec, Ede; Images, Groningen; Lux, Nijmegen; Louis Hartloopercomplex, Utrecht.

    • André Waardenburg