Katrina (2)

De regen viel en het water steeg en het kan niet weg.

Zó hoorde ik een tv-journalist de situatie in New Orleans beschrijven. In zijn Amerikaans klonk het nog bondiger en wanhopiger: ,,The water is going nowhere.''

,,Wij hebben nu onze eigen tsunami'', zei een andere ooggetuige, en daar begint het inderdaad veel op te lijken.

Inmiddels zijn er onder de stormhand van Katrina misschien al honderden doden gevallen, staat New Orleans voor tachtig procent onder water en is in de hele staat Mississippi de stroom goeddeels uitgevallen.

Zo'n ramp heeft iets onvoorstelbaars. Ik merkte het aan de lichte meewarigheid van de mensen die ik probeerde te vertellen wat ik maandagmiddag op CNN had gezien. Ach, zo'n orkaan, dat kwam wel vaker voor, het hoorde bij het leven daar.

Misschien is het des te onvoorstelbaarder dat ook een goedgeorganiseerd, modern, westers land, het machtigste en rijkste zelfs ter wereld, door zo'n natuurramp uit het lood kan worden geslagen. Twan Huys verbaasde zich er gisteravond in zijn voortreffelijke Nova-reportage over dat hij in en rond New Orleans nergens hulpverleners had aangetroffen.

Ook de officiële reactie van president Bush was aan de late kant. ,,The politicians, they are shit'', riepen een paar mensen vanuit het water naar Huys. Zij hadden nog geen politicus of hulpverlener gezien en probeerden zelf te redden wat er te redden viel.

Zou de reactie ook zo traag zijn geweest als niet de arme Amerikaanse staten in het zuiden, maar de oostkust, inclusief New York, overspoeld was geworden? Het lijkt me een voor de hand liggende vraag, al ben ik haar nog niet in de Amerikaanse media tegengekomen, net zomin trouwens als die constatering van Huys over de trage hulpverlening.

Zo'n ramp doet een beroep op je inlevingsvermogen. Ik zag de beelden van plunderaars in New Orleans die hun gezicht probeerden te verbergen achter de zakken chips waarmee ze de winkel uit renden. ,,We moeten overleven'', zei een zwarte man. Was de drijfveer niet een tikkeltje banaler – een combinatie van collectieve hebzucht en individuele compensatie voor doorstane angst?

Ook kwam de in de knel geraakte toerist in beeld. Het was een vrouw uit een Zuid-Europees land, geloof ik. Totaal ontredderd, want ,,gevangen in een nachtmerrie'', zoals de tv-journalist zei. Ze was zomaar een weekje in New

Orleans (zoals ikzelf al zo vaak

van plan ben geweest). En nu? Ze had niets meer. Hotel dicht, geld weg.

Maar het ergste moet nog komen, al zal ik mijn best doen niet melodramatisch te worden. Ik las over een man die het Superdome, het stadion in New Orleans waarin 10.000 mensen redding zochten, niet binnen mocht omdat hij zijn kat bij zich had. Er stond niet bij wat die man vervolgens besloten had: zijn kat prijsgeven aan de muil van Katrina, of samen met haar de vloed trotseren?

Ik heb die passage niet aan mijn eigen kat durven voorlezen, want ik weet zeker dat ze onmiddellijk luid en duidelijk gevraagd zou hebben: wat had jij gedaan?

    • Frits Abrahams