`Dit shirt en deze broek zijn mijn enige bezit' (Gerectificeerd)

Biloxi, een kustplaats in de staat Mississippi, is een van de gebieden die het zwaarst is getroffen door orkaan Katrina. ,,De hele staat zal zeker een half jaar stilliggen.''

,,Dat is J.D., en dat is Sue.'' Jimmy Ellzey wijst naar dode lichamen die grotendeels onder de modder en het resten liggen van Hotel Tivoli in het door orkaan Katrina getroffen stadje Biloxi. Met een verslaggever van The New York Times wandelt de hotelmanager langs de restanten van het gebouw. ,,Ik speelde poker met hem'', zegt Ellzey, wijzend naar een arm en een pluk zilvergrijs haar dat onder het puin vandaan komt. ,,Hij heeft tien dollar van me gewonnen. Ik weet zijn naam niet eens. Ik weet alleen dat hij niet kon zwemmen.''

Volgens Ellzey liggen er zeker acht mensen onder de modder, acht doden die nog niet zijn meegeteld in de cijfers. Officieel zijn er in de staat Mississippi, waar het ongeveer vijfenveertigduizend inwoners tellende Biloxi ligt, tachtig mensen omgekomen. Maar gouverneur Haley Barbour waarschuwde gisteravond al dat ,,dat niet het einde is. Het kunnen er meer zijn, misschien veel meer.''

Ellzey en zijn vriendin Rhonda Moulder zijn op het nippertje aan de dood ontsnapt. Toen het water bleef stijgen zijn ze uit het raam gesprongen, terwijl het hotel kraakte in zijn voegen. Ze weten niet waar ze nu heen moeten. De caravan waarin ze woonden is verdwenen, althans daar gaan ze van uit. Dus zijn ze maar teruggekeerd naar het hotel. ,,Het enige waaraan ik kan denken is dat dit ook ons lot zou zijn geweest, als we nog een seconde langer waren gebleven'', zegt Moulder, zittend naast het lichaam van haar vriendin Sue.

De stormbescherming die op veel plaatsen in Biloxi voor veiligheid had moeten zorgen, heeft nauwelijks gewerkt. Stalen `orkaanbestendige' rolluiken zijn gescheurd. Van een casino dat volgende week zijn deuren zou openen en dat voldeed aan de allerlaatste richtlijnen voor stormbescherming is bijna niets overgebleven. Ook historische gebouwen zijn verwoest. Zoals Beauvoir, het in 1854 gebouwde huis van Jefferson Davis, de enige president van de `Confederatie' van zuidelijke Amerikaanse staten.

Deett Breedlove, die werkt in een van de vele casino-restaurants langs de kust, staart vol ongeloof naar de resten van de plek waar ze tot voor kort werkte. ,,De hele staat zal zeker een half jaar stilliggen'', zegt ze. Veel casino's zijn niet verzekerd tegen de schade die ontstaat doordat de zaak noodgedwongen gesloten is. Alleen al aan belastinggeld loopt Mississippi daardoor dagelijks bijna een half miljoen dollar mis.

Het verzoek van de autoriteiten van Biloxi om voorlopig niet de straat op te gaan, wordt door velen genegeerd. Veel mensen zijn op zoek naar familieleden en vrienden. Door het uitvallen van telefoonverbindingen weten mensen niet wat er met hen is gebeurd. Een vrouw vertelt hoe ze haar moeder en dochter had gebeld om ,,vaarwel te zeggen''. Dat was kort voordat de voordeur het begaf die ze met het stalen frame van het bed hadden gebarricadeerd.

Vertrekken uit Biloxi kan, maar de vraag is waarheen. Tot in Houston en Little Rock, meer dan vijfhonderd kilometer van het getroffen gebied, zijn alle hotels vol. Af en toe komen en kamers vrij omdat de bewoners het niet langer kunnen betalen. America Williams, die zondag met vriend en familieleden was gevlucht, heeft twee nachten in een hotel gewoond voor vijftig dollar per nacht. Maar de creditcard geeft niet langer krediet. Williams is ten einde raad naar een hulppost van het Rode Kruis vertrokken. ,,We zijn helemaal blut'', vertelt ze. ,,We zijn hier voor hulp, welke dan ook.''

,,Deze plek zal nog jaren pijn doen'', vertelt een man die werkt voor een lokaal televisiestation terwijl hij langs Highway 90 loopt. Zijn huis, verder naar het oosten van de stad gelegen, is verdwenen. Hij kijkt naar zijn T-shirt en korte broek. ,,Dit is mijn enige bezit.''

Rectificatie

De reportage uit Biloxi `Dit shirt en deze broek zijn mijn enige bezit' (31 augustus, pagina 5) is een bewerking `Door een onzer redacteuren'. Het betreft een ingekorte versie van twee verslagen uit de in het artikel genoemde The New York Times.