Treurig feest van naturalisatie

Drie reacties streden om voorrang bij het zien van de foto's en het lezen van het bijschrift bij het artikel `Vlag en ooievaar bij naturalisatiefeest in Den Haag' (NRC Handelsblad, 25 augustus): lachen, woede en afkeer.

32 (ex)buitenlanders afkomstig uit 14 landen, waarvan alleen Turkije en Litouwen werden genoemd, kregen op de dag ervoor een Nederlands paspoort, vergezeld van een T-shirt voorzien van de tekst van het Wilhelmus, een speel-ooievaar (de mascotte van Den Haag), een Nederlandse vlag, kaasblokjes met prikkertjes, opnieuw voorzien van Nederlandse vlaggetjes en, gelukkig maar, ook een exemplaar van de Nederlandse Grondwet en een bibliotheekkaart

Deze vertoning geeft een treurig beeld van degenen die hem bedacht hebben.

Vinden ze de buitenlanders die de Nederlandse nationaliteit aanvragen kinderlijk en primitief, mensen die je een plezier kunt doen met het overhandigen van wat prullaria?

Denken ze dat het officieel binnentreden in een nieuwe gemeenschap inhoudt dat men vernietigt wat men vroeger geweest is en dus dat men nieuwe mascottes en stereotypen klakkeloos zal overnemen?

Konden degenen die deze ceremonie bedacht hebben niet iets waardigers bedenken, iets dat te maken heeft met de rechten en plichten van de nieuwe Nederlandse burgers, iets over deze maatschappij, waar ze formeel van nu af aan deel van uitmaken?

En ook iets dat een positief licht werpt op alles wat deze nieuwe burgers met hun eigen geschiedenis en hun eigen culturen meebrengen voor deze gemeenschap die hen opgenomen heeft.

Ondergetekende is Europeaan, Française en leeft sinds vele jaren in dit land. Met veel plezier, en met meer en meer vraagtekens.

Ik hoefde gelukkig nooit de Nederlandse nationaliteit aan te vragen. Dit soort verslagen ontneemt me ook iedere wens daartoe.

Odile Chenal is deputy directeur European Cultural Foundation.

    • Odile Chenal