Katrina

Hoe zou het met Roger Shanks in Biloxi, Mississippi, zijn afgelopen?

Shanks heeft met zijn vrouw in zijn vrijstaande huis een bed- en breakfastbedrijfje gevestigd. Toen ik gistermiddag omstreeks twee uur Nederlandse tijd CNN aanzette, werd hij telefonisch geïnterviewd.

,,Uw huis wordt straks op de begane grond overspoeld'', zei de presentatrice vanuit de studio. ,,Wat doet u?''

,,Wij hebben hier voldoende koelkasten met proviand'', zei Shanks.

,,Waar zit u precies?''

,,Boven. In de badkamer. Dat is nu de centrale kamer van het huis.''

Toen moest het allemaal nog beginnen. Katrina was onderweg, maar had in haar ondoorgrondelijke grilligheid nog niet besloten welke route ze precies zou nemen.

Mijn ochtendkranten meldden vanmorgen dat het allemaal wel meegevallen was. ,,Katrina spaart New Orleans.'' De teneur: er was veel vernield, maar het had erger gekund.

Ach ja, alles kan altijd nóg erger, maar wat CNN ook vanmorgen aan ellende liet zien was zó hartverscheurend dat je moeilijk om het woord `catastrofe' heen kunt. Ondergelopen wijken en gebieden, mensen die met helikopters van daken worden gered, een nog onbekend aantal doden, veel dode dieren ook, verwoeste huizen. Een verslaggeefster vocht met haar ontroering terwijl ze erover berichtte; ook haar leven was voorgoed veranderd.

Wat me van gistermiddag vooral zal bijblijven, was de situatie in het Superdome, het footballstadion in het hartje van New Orleans, waar 10.000 armen en daklozen hun toevlucht hadden gezocht. Een zeer solide gebouw, ,,steviger dan het Colosseum in Rome'', verzekerde een ex-burgemeester van New Orleans vanuit de veilige studio in New York.

Maar voor Katrina was het een interessante uitdaging. Zij begon het gebouw met woeste rukwinden te teisteren. Een deel van het dak liet los, ,,er was opeens

daglicht te zien'', meldde een

ooggetuige van binnen. Niemand kon meer weg. Die 10.000 opgeslotenen moeten zich belegerd hebben gevoeld door een vertoornde god die hen wilde laten boeten voor al hun zonden. Hoeveel dreiging kan een mens verwerken zonder uitzinnig te worden van paniek?

Nee, dan was het aan mijn thuisfront een stuk rustiger.

Terwijl op mijn beeldscherm de daken door de lucht vlogen en de bomen ontworteld raakten, evenals de verslaggevers die eronder stonden, begon mijn overbuurman op zijn balkonnetje zijn blauwe parasol te ontvouwen. Het zonnetje mocht er wezen, zonder parasol zou je het er niet lang uithouden. Het was even lastig manoeuvreren in de kleine ruimte, er loerde het gevaar van een kin die mét de baleinen omhoog geklapt kon worden, maar alles liep goed af.

Hèhè, daar zat hij, heerlijk stovend in de zon.

In Nederland komen dergelijke orkanen nooit voor, stelde een tv-weerman ons later definitief gerust. Katrina wordt bij ons Katrien.

Op dat moment zat Roger Shanks in Biloxi hopelijk met zijn vrouw op de bodem van de badkuip. Zijn koelkasten deden het niet meer, maar zijn huis stond nog.

    • Frits Abrahams