In de voetsporen van Arthur Ashe

Donald Young wordt gezien als het wonderkind dat in de voetsporen zal treden van oud-kampioen Arthur Ashe. De zestienjarige Afro-Amerikaan kon gisteren bij de US Open de verwachtingen nog niet waarmaken.

,,Come on, sweetheart it is your day'', schreeuwt Illona Young vrijwel na elk punt tegen haar zoon. Vader en coach Donald G. Young kijkt op baan 11 van Flushing Meadows gespannen naar de verrichtingen van zijn wonderkind. Af en toe roept hij: ,,Go for it buddy!''. Het wordt niet de dag van Donald Young. De ster in wording verliest bij zijn debuut op de US Open in drie sets van de 29-jarige Giorgio Galimberti, de Italiaanse nummer 236 van de wereld. Voor de zevende keer op rij verliest het donkere talent een partij tegen een tennisprof.

Nog voor het laatste punt geslagen is, staat de lach al op het gezicht van vader en moeder Young. Ze beseffen dat de tijd van hun kind nog gaat komen. Een uur later is dat besef ook bij Donald doorgedrongen. ,,Ik was eerst zwaar teleurgesteld, maar nu ik erover heen ben was het toch best leuk om hier te spelen'', zegt hij in de catacomben van het Arthur Ashe Stadium.

Young is het boegbeeld van een nieuwe generatie donkere tennissers die in de voetsporen wil treden van de in 1993 aan aids overleden Arthur Ashe, die in 1968 als eerste Afro-Amerikaan het proftoernooi in New York won. Behalve Young kwamen gisteren de donkere Amerikaanse tennissers Scoville Jenkins, Venus en Serena Williams, Mashona Washington en Shenay Perry in actie op de openingsdag van de US Open. Vandaag houden onder anderen James Blake, Angela Haynes en Jamea Jackson de eer van `gekleurd' Amerika hoog.

Ashe voorspelde dat het een kwestie van tijd is voordat het tennis gedomineerd zal worden door donkere atleten. De oud-prof meende dat zwarte spelers door hun lichaamsbouw superieur zijn zodra ze de kans krijgen hun talenten te ontwikkelen. Bij de vrouwen hebben de zusjes Williams met twaalf grandslamtitels die belofte inmiddels al ingelost.

Bij de mannen moet Young over een paar jaar de Tiger Woods of Michael Jordan van het tennis worden. In 2003 maakte hij geschiedenis door als eerste donkere jeugdspeler de `Orange Bowl International Championships' te winnen. Young is al bijna een jaar de beste junior ter wereld, maar zijn eerste profzege laat op zich wachten. De Amerikanen gunnen hem nog wel een paar jaar om uit de te groeien tot een superster. In de partij tegen Galimberti showde de tiener zijn fenomenale balgevoel, maar de Italiaan won het duel op routine. Voor honderden blanke en een handjevol donkere toeschouwers nam Young met gebogen hoofd afscheid van het proftoernooi in Queens.

Het blijft voorlopig een droom voor Young om ooit te schitteren in het Arthur Ashe Stadium. DY hoopt net als Ashe en Althea Gibson uit te groeien tot een rolmodel voor de donkere tennissers in de Verenigde Staten. Young treedt in de voetsporen van Ashe en Gibson. De enige toernooien waarop donkere spelers tot halverwege de twintigste eeuw welkom waren, werden georganiseerd door de American Tennis Association (ATA), een bond die in 1916 door Afro-Amerikanen werd opgericht en nog altijd bestaat. In 1950 brak Gibson als eerste vrouw de raciale barrière in de sport die vooral werd beoefend door de blanke elite in Amerika. Nadat Gibson tien keer de enkelspeltitel van de ATA had gewonnen, werd ze eerste donkere vrouw bij de US Open. Gibson groeide uit tot een wereldtopper. Ze won de Open Amerikaanse tenniskampioenschappen in 1957 en '58. Tien jaar later volgde Ashe als eerste donkere winnaar bij de mannen. In 1968 won hij in de finale van de Nederlander Tom Okker.

Ashe wordt op verschillende manieren geëerd op Flushing Meadows. Het grootste tennisstadion ter wereld is naar hem vernoemd, de kidsday van de US Open draagt zijn naam en voor het plein van het complex staat zijn standbeeld. Niet iedereen is ervan overtuigd dat de discriminatie van Afro-Amerikanen er tot het verleden behoort. De donkere Amerikaanse scheidsrechters Cecil Holland en Sande French hebben een rechtszaak aangespannen tegen de US Open en de internationale tennisfederatie ITF, omdat ze in hun ogen ten onrechte niet de partijen krijgen die zij verdienen. Holland is al arbiter sinds 1991, leidde 1.500 partijen. Net als French kreeg hij echter nooit de enkelspelfinale van de US Open toegewezen.

Young kan alleen op de baan een plaats in de eindstrijd van het Amerikaanse grandslamtoernooi afdwingen. Zover is hij nog lang niet. Tijdens zijn duel met Galimberti kijkt hij enkele malen vertwijfeld naar zijn ouders. ,,Why do I miss easy shots?'', roept Young wanhopig. Hij loopt met een pruillip over de baan en schudt zijn hoofd. Zijn moeder pakt vlak voor het einde van de partij een camera uit haar tas. Ze filmt het einde van het tegenvallende debuut van Young en geeft commentaar als een partijdige verslaggeefster. ,,Nice shot! Way to fight!'', blijft ze roepen tot het laatste punt geslagen is. Dan keert ze zich om naar haar man. ,,Can I have your comments please?'', zegt ze lachend. ,,No, comment'', is het korte antwoord van Donald G. Young, die ook in lachen uitbarst. Ze hebben genoten van het eerste optreden van hun zoon, die voorlopig de toekomst van het Amerikaanse (mannen)tennis blijft.