Godshuis vol dreumesen

Leegstaande kerken, wat ermee te doen? De Alexanderkerk in Rotterdam is in gebruik als kinderdagverblijf.

,,Als de kleintjes 's morgens van huis vertrekken, roepen ze niet `ik ga naar de crèche' maar `ik ga naar de kerk'. Dat vinden ze stoer klinken'', zegt Esther de Beaumont. Ze is vestigingsmanager van dagverblijf Kindergarden in de voormalige Nederlands-hervormde Alexanderkerk in Rotterdam-Terbregge, aan de Rotte.

Sinds 1 november 2003 `huizen' in totaal 45 à vijftig baby's, dreumesen en peuters in de kerk, die Kindergarden huurt van een aannemer. Aan de buitenkant is het godshuis vrijwel in de oude staat gebleven, binnen is het grondig verbouwd en herinnert vrijwel niets meer aan de kerk: er zijn sfeervolle speelruimten, slaapruimten en een keuken verrezen, waarbij veel houten materialen zijn gebruikt.

Aan de muren hangen schilderijen met `zachte kleuren', en er klinkt klassieke muziek – ,,rustgevend voor de ouders'', legt De Beaumont uit. ,,We bootsen hier de thuissituatie na'', vervolgt ze, ,,de kinderen zien ons niet als oppas. De eerste boterham mogen ze zelf smeren, en we vragen ze na de lunch de tafel mee af te ruimen. Hóéft niet hoor.''

In de toren hangen nog de oude klokken, die bij speciale gelegenheden zoals de dodenherdenking dienst doen. De Alexanderkerk dateert van 1928 en werd gebouwd omdat de nabijgelegen Hillegondakerk zó veel gelovigen had dat het gebedshuis te klein was geworden. In het boek Een vertrouwd beeld, facetten uit de historie van de Alexanderkerk (2001) staat dat de begroting 35.000 gulden bedroeg.

Hetzelfde boek vermeldt de sluiting van de kerk, als gevolg van ,,vergrijzing en de teruglopende financiële middelen'', op 29 augustus 1999. Over de dienst van die zondag staat geschreven: (...) Als laatste wordt de kanselbijbel gesloten en opgenomen door ouderling J. Slob, hierbij wordt Jesaja 40: 7-9 gelezen. Na deze handelingen wordt de zegen uitgesproken. Onder het staand zingen van psalm 89, vers 1 en 7, en klokgelui verlaat de kerkenraad de kerk door de hoofdingang. Vooral dit laatste werd als een uiterst emotioneel gebeuren ervaren. Momenten die niet of nauwelijks in woorden vast te leggen zijn.''

,,Sommige gelovigen vonden het verschrikkelijk dat er een kinderdagverblijf in de Alexanderkerk kwam'', zegt S. Zwarts, de laatste kerkvoogd. ,,Maar nu heeft iedereen er vrede mee. Het is mooi geworden.''

Dit is het vierde van een reeks artikelen

over kerkgebouwen die een nieuwe bestemming kregen.

    • Guido de Vries