Allah akbar, goal!

Ik moest gisteren tijdens de voetbalklassieker in de stad zijn met de auto. Ik rij sinds kort in een zesentwintig jaar oude Mercedes. De radio in die auto is hopeloos verouderd. Bovendien was mijn antenne niet uitgeschoven. Ik hoorde voornamelijk ruis.

Normaal gesproken word ik tijdens belangrijke wedstrijden op zondagmiddag door sms'jes van kennissen en vrienden op de hoogte gehouden. Ze hebben een abonnement op Canal+. Gisteren bleef het stil op mijn mobiele telefoon, de wedstrijd was alleen `te koop' via Versatel. Ik ken niemand die een abonnement heeft.

Volgens de reclame haal je met Versatel de toekomst in huis. Je kunt live-wedstrijden zien, allerlei blokjes aanklikken en je krijgt als welkomstgeschenk de mogelijkheid vierentwintig uur de zwangere vrouw van Big Brother te bespieden. Ik hoorde uit betrouwbare bron dat er pas 14.000 aanmeldingen zijn. De helft van de abonnees ziet nog niets op het scherm vanwege technische onvolkomenheden. Er gaan zelfs geruchten – geen betrouwbare bron-info dus – dat er maar tweeduizend mensen kunnen kijken.

Gaat de moderne techniek van dit kanaal de gemiddelde voetballiefhebber boven de pet? Is het te duur? In ieder geval ontstaan her en der creatieve oplossingen voor het gemis aan Versatel.

Ik kreeg bericht van een Amsterdamse vriend. Hij zat op het Leidseplein in een stampvol Athletic Sportcafé. Hij had beeld via een U-bocht. Vlak voor de aftrap sprak een man met een forse snor de kijkers toe, in het arabisch. Tijdens de wedstrijd was er geen geluid en kwamen er af en toe onbegrijpelijke mededelingen in beeld. Goal, Allah akbar!

Ik parkeerde mijn auto en liep door de stad. Er liepen jongens voorbij met oordopjes in. Hadden ze de nieuwste hiphop op of luisterden ze naar de overslaande stem van Jack van Gelder op Radio 1? Pas bij de platenzaak kreeg ik ongevraagd de tussenstand. Ik had net een cd gekocht. De jongen achter de balie liep naar een computer, ik dacht voor het bonnetje. Maar nee. Hij keek via internet naar de tussenstand. `2-0 voor.'

Via de telefoon kreeg ik door dat schrijver en Feyenoordfan Ronald Giphart in Utrecht illegaal naar de wedstrijd zat te kijken via www.geenstijl.nl, een vanuit Italië doorgelinkte internetsite. Halverwege de wedstrijd verscheen een zinnetje in beeld: niet meer kijken! Er schakelden te veel mensen in, de site kon de druk niet weerstaan. De korrelige beelden kwamen met enorme vertraging binnen. De voetballers stonden als schaakstukken zo stil. Toen Giphart nog nagelbijtend naar het doelpunt van Charisteas keek, was de Arena in werkelijkheid al schoongeveegd.

Ik liep naar mijn auto, trok nu wél de antenne uit en hoorde bij het uitrijden van de parkeergarage hoe de verslaggever van Radio Rijnmond door de ruis schreeuwde: `Het eindsignaal, Feyenoord wint in de Arena!' Na een nummer van Lee Towers belde de omroep naar huize Moulijn. `Mister Feyenoord' zat thuis bij zijn vrouw Adri, tussen de mooie klassieke spulletjes. Hoe verging het Coen Moulijn tijdens het duel? `Ik weet niet hoe ze gespeeld hebben. Ik heb namelijk nog niks gezien. Ik heb de hele tijd naar die cijfertjes op teletekst zitten kijken. Mijn vrouw riep nog toen het 0-2 stond: kijk nou uit, Coen, die Amsterdammers hebben altijd geluk.'

Bij het stoplicht stond een auto met een mini-Feyenoordshirtje aan de binnenspiegel. De bestuurder gaf een ram op de claxon en stak twee handen op, de ene met één, de andere met twee vingers. Ik stak mijn duim omhoog. Daar stonden we: twee inboorlingen in auto's die in het digitale tijdperk via toeteren en handgebaren met elkaar spraken. Ouderwets, maar zeer betrouwbaar en effectief.

    • Wilfried de Jong