Verraad

Lance Armstrong is boos. Jean-Marie Leblanc is teleurgesteld. Eddy Merckx is verdrietig. De souteneur van alle urinestralen, Lon Schattenberg, maakt het allemaal weinig uit. Hij is ouder dan verdriet en ongemak.

Amerikaanse kranten sleepten er de oorlog in Irak bij: L'Equipe is tenslotte een Franse krant. Wat een herrie, wat een onzin.

O, wat waren de woorden groot: leugen, bedrog, riooljournalistiek, verraad. Woorden uit de vorige eeuw, toen er nog metaalsocialisten waren. Waar ging het om? Armstrong testte in de Tour '99 zes keer positief op epo. Eindelijk was er een hard bewijs. Eindelijk was de mythe doorgeprikt. The Boss, bijna postuum, ontmaskerd als tricheur. Van mij mag het, alleen, ik weet niet zo goed waarom.

Wat een heisa, wat een oud zeer. Allicht staat het bewijs van het Franse laboratorium als een huis. Maar draait de wereld dan opeens vierkant? Verrassend zou pas zijn geweest als Armstrong in zijn carrière niet een keer op epo was betrapt. Je kan wel met George W. Bush een stukje gaan fietsen in de tuin, maar dat garandeert nog geen heiligenleven. Sport is seculiere business en alle draperieën van ethiek en moraal die er omheen hangen, zijn kunstwerkjes van geheugenverlies.

De leugen ijlt maar voort, majesteit.

Lance zocht eerst nog zijn gelijk in procedurefouten. Armoe. Er was geen tweede urinestaal die de positieve test kon bevestigen. Wie wil er dan een fout dubbelop? Vervolgens mekkerde hij dat er gerommeld was met zijn urine. En natuurlijk riep hij een Europese complottheorie in als bron van alle ellende. Greg LeMond, die Armstrong eerder beschuldigde van dopinggebruik is nochtans geen Fransman. Ex-verzorgster Emma O'Reilly, die hetzelfde deed, is zo liederlijk als een Texaanse cirkelzaag. De schrijvers van het voortreffelijke boek LA Confidential, die de kampioen aan het kruis nagelden, hebben zich nooit vertoond op feestjes van Nice-Matin en Paris-Match.

Nee, Lance was niet geliefd in Frankrijk, maar om nou te zeggen dat hij opgeknoopt is aan een intercontinentale cultuurclash is te veel eer voor domme kaas- en wijnboeren. Zoveel fantasie hebben Fransen niet. Op zijn minst is de paranoia wederzijds.

Ook nu weet Armstrong zich verzekerd van een processie van gelovigen om zich heen. Alleen, de veroordeelde epo-specialist, dokter Michele Ferrari, die jarenlang Armstrongs goeroe is geweest, houdt het stil. Althans, hij is nog niet ontploft in een steekvlam van verontwaardiging, zoals de oud-renners Merckx, Poulidor, Indurain en Zülle.

De UCI is opeens getroffen door de vogelpest. Hein Verbruggen heeft zichzelf opgehokt. Met of zonder een cognacje, Hein? De wielerpresident is een beminnelijke man. Wat heet, hij is een prachtig opgesmukt puddingbroodje. Met Verbruggen was alle leven een feest. Tot hij lid werd van het IOC. Toen sloeg opeens de koorts van het tralala toe. Hein sprak nog alleen met eliterenners. Met Armstrong, Museeuw, Bortolami en Di Luca. Hij was president geworden van de onthaarde infraclub der welgestelden. Tja, een schenking van Armstrong, waarom ook niet? Moraal en business vinden altijd weer hun eigen weg.

Als iemand Verbruggen ziet, hoor je aan Karsten Kroon te denken. Een jongen te leuk voor de Rabobank, charismatischer dan alle veredelde boeren in de polder. Het symbool Karsten Kroon. Niet een epicentrum van commercie als Armstrong, maar wel een jongetje met sterren in de ogen, in de mannenwereld van het peloton. Zou het erg zijn geweest als Karsten Kroon op epo was betrapt? Ik denk het niet. Ja, verontwaardiging alom, maar geen supporter zou zich voelen als in het vlees zijn gesneden.

Johan Museeuw, beschuldigd van doping en veeartsenij, wou op een onbewaakt moment schuld bekennen. Ja, hij had zich gedopeerd. Johan werd de mond gesnoerd. Door wie? Door zijn sponsor, door de UCI, door alle institutionele machten die het wielrennen horen te promoten. Museeuw is onverminderd verdachte, maar niemand wil nog weten waarom.

De kunst van wielrennen is een slijtageslag in de herinnering. Vergeten, vergeven, en alweer opnieuw herinneren wie nog over het kromme stuur van onszelf is. Anquetil, Merckx, Ocaña, Gimondi, eigenlijk maakt het niet uit. Lance Armstrong mag ook, maar niet als bezetter van de herinnering. Wij koloniseren onszelf.