Niet óf, maar hoe

,,We zullen blijven, we zullen vechten en we zullen de oorlog tegen terreur winnen.'' Dat was president Bush, woensdag. Maar de steun voor die koers is aan het verdampen. Bij opiniepeilingen zegt ruwweg een derde van de ondervraagde Amerikanen voor onmiddellijke terugtrekking te zijn. Het debat is in alle hevigheid losgebarsten. Cindy Sheehan, de moeder van een omgekomen soldaat die met haar tent bivakkeert voor de ranch van Bush in Texas, heeft daarbij stem gegeven aan al degenen die twijfels hebben over de oorlog maar hun mond hielden. Ook Republikeinen beginnen afstand te nemen van het Irak-beleid. Voor langere tijd in Irak blijven, zou ,,ons vastpinnen, verder het Midden-Oosten destabiliseren, en Iran meer invloed geven'', zei de Republikeinse senator Chuck Hagel.

De discussie gaat steeds vaker over de vraag niet of, maar hoe de Verenigde Staten zich moeten terugtrekken uit Irak. Kevin Drum van de Washington Monthly pleitte donderdag voor een duidelijke deadline, bijvoorbeeld december 2007. Zijn argumenten: ,,Op de eerste plaats zou een harde deadline Iraakse politici dwingen de training van hun eigen veiligheidstroepen serieuzer te nemen. Ten tweede zijn er gegronde redenen om te denken dat de opstand op zijn minst voor een deel is gemotiveerd door de overtuiging dat Washington van plan is Irak voor eeuwig te bezetten. Ten derde zijn er grote problemen met de recrutering van militairen. Het is sowieso onwaarschijnlijk dat we het huidige aantal troepen in Irak erg veel langer dan 2006 kunnen handhaven.''

Ook columnist Jonathan Power heeft zich in het debat gemengd. ,,Het moet aan Irak worden overgelaten om zijn eigen weg te vinden. Dat is wat Charles de Gaulle besloot voor Frankrijk, in plaats van de lange en bittere oorlog in Algerije voort te zetten. Dat is wat Richard Nixon besloot na Amerika's slopende poging om de vermeende golf van Aziatisch communisme in Vietnam te keren. Men wees met de vinger en noemde deze Franse en Amerikaanse terugtrekkingen `nederlagen'. Ze waren geen nederlagen. Ze waren een terugkeer naar het gezonde verstand. Vietnam is sindsdien vreedzaam opgebloeid en de besmetting van revolutionair, expansionistisch marxisme is vervangen door waardering voor het belang van markten en kapitaal toen de prioriteit werd gelegd bij economische ontwikkeling en niet oorlog. In Algerije was het resultaat rommeliger. Maar daarbij moeten we één ding in het oog houden: omdat er geen buitenlandse troepen bij betrokken waren, hebben de wrok en haat zich naar binnen gericht. Er was nauwelijks een effect in Frankrijk. Irak kan op zijn best de Vietnamese weg volgen. Op zijn slechts de Algerijnse. Maar hoe dan, het Westen is beter af als het daar weg is.''