Hollands Dagboek: Marie-Claire Gortmans

Wie Marie-Claire Gortmans, 25 jaar, uit Maastricht. Heeft verkering, woont bij haar ouders. Werkt als klinisch chemisch analiste in het ziekenhuis van Maastricht.

Waarom Was bij de katholieke Wereldjongerendagen in Keulen, met het eerste buitenlandse optreden van de nieuwe paus.

Schrijft `Tijdens de avondwake vond ik hem nog een beetje stijfjes, maar nu tijdens de eucharistieviering was hij veel opener en ook meer op zijn gemak.'

Woensdag 17 augustus

Na een week in het Zwarte Woud, waar we mooie bezinnende en ontspannende momenten hebben gehad, verblijven we sinds maandag met onze groep in een gastparochie in Wuppertal. Het was moeilijk om afscheid te nemen van onze gastouders in Feldberg, bij wie de Duitse organisatoren van de Wereldjongerendagen ons hadden ondergebracht, maar we werden in Wuppertal wederom gastvrij ontvangen. Samen met drie anderen kreeg ik een heel huis toegewezen, ik denk een vakantiewoning.

Gisteren was de officiële opening van de Wereldjongerendagen in Keulen, Düsseldorf en Bonn. Omdat het zeer druk was in het openbaar vervoer zijn we vanaf het station gaan lopen naar het stadion in Keulen. We hebben daarom de viering maar half meegemaakt. De terugweg was nog erger, overvolle trams en bussen, en we waren pas om 3.00 's nachts terug.

Vandaag was de eerste dag van het gezamenlijke ochtendprogramma van de Nederlanders. In de catechese sprak kardinaal Simonis over het thema `op zoek naar de waarheid'. Hierbij maakte hij gebruik van een GPS-systeem waarbij de `G' staat voor `Geliefd' en `Geroepen'. Je bent namelijk als mens niet zomaar op deze wereld. De `P' staat voor `Prutser' en voor `Pelgrim'. Jezus heeft gezegd: `Zonder Mij kun je niets doen.' De `S' staat voor `Saved' en voor `Ster'. De drie koningen lieten zich door een ster leiden op weg naar Christus, de redder en verlosser van de wereld. Helaas heb ik de helft van het Nederlandse programma moeten missen, omdat gisteravond mijn rugzak gestolen is en ik nog aangifte moest doen.

In de middag was er in de drie steden het Youth Festival. Ik ben in Düsseldorf naar het festival van de Franse geloofsgemeenschap Foyer de Charité geweest. Zij vertelden het levensverhaal van hun stichteres met behulp van muziek, dans en toneel. Het was een mooie middag en na een momentje rust in het stadspark was het weer tijd om naar huis terug te keren.

Donderdag

Vandaag was de dag dat paus Benedictus XVI aankwam in Keulen. De groep splitste zich op, omdat sommigen aan de Rijn wilden gaan kijken en anderen ergens op een scherm. Met zo'n zes personen was het me na wat klauterwerk gelukt om een plekje te bemachtigen op het Domplein. We konden de paus zien langskomen, alles mooi volgen op een scherm en vijf uur wachten leek ook te doen. Maar dit was te mooi om waar te zijn. De politie haalde het hele plein leeg om vervolgens na een paar uur iedereen na controle weer toe te laten. We hebben daar niet op gewacht en zijn verhuisd naar het mediapark om daar heerlijk te genieten van het mooie weer bij een vijver en vervolgens alles goed te kunnen zien op een scherm. Het is bijzonder om de paus van dichtbij te kunnen zien, maar aan de Rijn hebben ze niet meer dan een wit stipje gezien. Dan volg ik liever alles op een scherm en krijg ook meer mee van zijn toespraak.

Vrijdag

Tijdens het Nederlandse programma vandaag sprak Mgr. Eijk over het thema `We zijn gekomen om Hem (Christus) te aanbidden, maar welke weg nemen we terug naar huis?' Nemen we dezelfde weg terug en gaan we op dezelfde wijze door met ons leven? Of gaan we, zoals de drie koningen, via een andere weg terug en doen we iets met onze Wereldjongerendag-ervaringen?

Vervolgens zijn we richting Keulen vertrokken, want vandaag was de dag van onze pelgrimage naar de relieken van de drie koningen in de Dom. Het was erg druk en ik heb besloten om terug te gaan naar onze gastparochie om daar deel te nemen aan de kruisweg. We zijn zingend en biddend samen met de parochianen, Brazilianen en Amerikanen langs verschillende kruisen in de parochie getrokken om telkens een volgende kruiswegstatie te overdenken. Het was een mooi meditatief moment in vergelijking met andere momenten in de grote mensenmassa. 's Avonds was er een gezellig afscheidsfeest voor alle gasten en gastouders.

Zaterdag

De dag van vertrek naar Marienfeld waar de afsluitende viering zal plaatsvinden. Wederom een moment van afscheid van gastouders, wat soms heel moeilijk was. Zij hebben niet alleen voor ons veel betekend, maar wij ook voor hen. Voor enkele gastouders was het zelfs een keerpunt in hun geloofsbeleving.

Na een internationale eucharistieviering en een groepsfoto zijn we met de bus naar Keulen vertrokken om daar verder te reizen met shuttlebussen en de laatste vijf kilometer te lopen. Slaapzak, matje en warme kleding meenemend. Je loopt met vele nationaliteiten en de sfeer is ontzettend goed. Natuurlijk wordt er ook geduwd en getrokken om erdoor te komen, maar dat is niet uit egoïsme, maar meer uit angst om de groep kwijt te raken. Als je op het veld aankomt, zie je een grote mensenmassa die je niet kan overzien en overal zie je vlaggen en spandoeken. Echt indrukwekkend! Helaas was ons vak vol, maar een ander plekje, met goed zicht op een scherm en het podium in de verte, was snel gevonden. Toen kwam het volgende punt, het eten. Helaas was de distributie van eten niet zo goed geregeld en hadden we daardoor niets te eten. Dit was een flinke domper. Uiteindelijk hebben we maar frietjes en een echte Duitse braadworst gehaald en onze voorraad in onze rugzakken bewaard voor morgen.

Om 21.00 uur was het eindelijk zover en kwam de paus aan en begon de avondwake. Inmiddels was het donker geworden en ontstak iedereen de kaarsjes die ze gekregen hadden. Er werd gezongen, gebeden en er waren momenten van stilte. Het is moeilijk om voor te stellen, maar er hing een serene rust over het veld waar toch zo'n miljoen jongeren bijeen waren. Daar krijg je gewoon kippenvel van.

Zondag

Het was vannacht een korte, koude en vooral vochtige nacht. Gelukkig had ik genoeg warme kleding aan en lag ik met mijn slaapzak in een plastic zak. Als je dan wakker wordt, mag je een half uur in de rij gaan staan voor de toiletten, die niet al te fris waren. Maar ook dit hoort erbij. Inmiddels trokken allerlei jonge en ook oudere mensen, gewapend met stoeltjes, krukjes, matjes, enz. het veld op om een mooi plekje te bemachtigen voor tijdens de eucharistieviering. Toen de paus weer terugkwam voor de afsluitende eucharistieviering, klonk, net als tijdens zijn aankomst in Keulen, overal Be-ne-detto, Be-ne-detto!, gevolgd door geklap. Tijdens de avondwake vond ik hem nog een beetje stijfjes, maar nu tijdens de eucharistieviering was hij veel opener en ook meer op zijn gemak. Hij sprak in zijn preek over het belang van de eucharistie. Omdat wij dezelfde Heer ontvangen en Hij ons opneemt zijn wijzelf ook samen één. Dat moet in ons leven blijken. Het moet blijken uit het feit dat wij kunnen vergeven, uit de bereidheid te delen en uit de inzet voor onze naasten. Wat me is bijgebleven, is het feit dat hij ons opriep om vanuit Christus te denken en te leven. Dan gaan onze ogen open en leven we niet meer voor onszelf, maar zien we ook waar en hoe we nodig zijn. Als we zo leven merken we al gauw dat het veel mooier is om er voor anderen te zijn dan alsmaar te verlangen naar de luxe die ons wordt aangeboden.

Na afloop van de eucharistieviering sprak de paus ons in vele talen toe en maakte bekend dat de volgende Wereldjongerendagen in 2008 in Sydney zullen plaatsvinden. Waarna er een luid gejuich opsteeg. De twintigste Wereldjongerendagen zijn ten einde en is het tijd om terug te keren naar huis. Om 21.00 uur waren we terug in Eindhoven waar onze families stonden te wachten.

Maandag

Vanochtend heb ik allereerst mijn slaaptekort ingehaald en genoten van een warme douche. De tassen zijn uitgepakt en de eerste was is al gedraaid. Het normale leven kostte nog een beetje moeite. Ik heb constant vragen beantwoord en dingen verteld die ik heb meegemaakt, want thuis hebben ze alleen iets op tv gezien of in de krant gelezen. Verder heb ik geprobeerd een beeld te krijgen van de dingen die thuis gebeurd zijn, want hier is het normale leven gewoon doorgegaan.

Dinsdag

Vandaag heb ik me vooral bezig gehouden met het regelen van een nieuw paspoort en de papieren rompslomp die daarbij hoort. Helaas zijn er niet alleen gelovigen die op een gebeurtenis als de Wereldjongerendagen afkomen, maar ook mensen die op je spullen uit zijn. En helaas heb ik dinsdagavond de pech gehad dat mijn tas gestolen werd. Ik was al mijn spullen kwijt en raakte helemaal in paniek. Ik ben daardoor wel tot het besef gekomen dat ik me wel heel erg hechtte aan die spullen, zelfs als gelovige. In de dagen daarna heb ik dat eens tot me door laten dringen en me gerealiseerd dat er belangrijkere dingen in het leven zijn, zoals je familie, vrienden, maar ook mensen die wat verder van je afstaan.

Woensdag 24 augustus

Langzaam begint het tot me door te dringen hoe bijzonder de afgelopen dagen in Keulen zijn geweest en dat ik geestelijk een stuk rijker ben teruggekomen. Ik heb besloten om er meer voor anderen te zijn en me met nog meer energie in te zetten voor het tiener- en jongerenwerk in de katholieke kerk. Ik wil graag mijn geloof delen met anderen jongeren en ik hoop alle Nederlandse jongeren weer te zien op de katholieke jongerendag op 27 november in Nieuwegein!

    • Marie-Claire Gortmans