Barendrecht - Kinderdijk

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week de Alblasserwaard in

Iets wonderlijks is er altijd. Het moet alleen even in het oog springen. Ik heb geluk: mijn blik valt op een stel lange gele bloemen in een berm nabij het nieuwe Barendrechtse station. Goudbestoven schuiftrompetten, laag tussen het slome onkruid, onderaan een drie meter hoge betonnen schutting. Het zijn de bloemen van de courgetteplant. In Italië verfraaien ze het hors d'oeuvre, daar worden ze opgegeten en heten ze fiori di zucchini. In Barendrecht kruipen ze in de richting van de klinkers en zorgen ze anoniem voor een grandioos effect. Voor wie zich niets afvraagt. Voor wie wil zien.

Hogerop ontvouwt zich een spoorwegemplacement in aanbouw. Het hoort thuis in een ongeïnspireerde science-fictionfilm. In de fietstunnel onder de baan door relativeren Margot Berkman en Eline Janssens het gepats met een tegelkunstwerk: tussen paarse en groene jachthond-silhouetjes prijken gestileerde afbeeldingen van bejaagde dieren: ree, zwijn, eend, haas. En reiger. Hm. Dat idee van die jacht moet ik dus laten varen.

Maakt niet uit. Bestookt door een omwolkte steekzon passeren we een erf met hobbyganzen, -kippen, -kalkoenen, -pauwen en -parelhoenders en volgen we een stille weg langs groene akkers vol grote glanzende bladeren. Ze wuiven niet, de wind laat het afweten.

,,Spruitkool'', determineert man. Hij wijst naar de jonkies in de oksels van de uitgelopen planten: ,,Schattig. Zo lust je ze toch wel?''

,,Nee.''

Het ene dorp loopt over in het andere via onhandelbaar inter-stedelijk land en een lapje water met een vloot zwanen, twee witte en zeven bruin-donzen. Daar is de brug, een vergeelde boog. Het water eronder is goed voor wat wind, Van der Giessen zorgt voor een romantisch uitzicht met hijskranen, schroot en ouderwetse pakhuizen van vuile baksteen, gebroken glas en verweerd hout.

In Alblasserdam gaat de kerk uit. Zwarte pakken, zwarte stropdassen voor de mannen. Donkere hoeden en kuitlange rechte rokken voor de vrouwen en de meisjes, ook de kleintjes. Geen zwarte kousen meer. Dat is wel jammer (voor wie ze zelf niet aanhoeft).

Met rechts de rivier de Noord, hoeder van de zware vrachtschepen met gangboorden ter hoogte van het water, krijg ik links, tussen de dijkhuizen door, mijn eerste blik op de molens van Kinderdijk. Ach, die molens. Ik ken ze goed, zag ze bij elk jaargetij. En toch houd ik weer mijn adem in en grijp man met de hertenklem bij zijn arm.

Kijk!

16 km. Kaarten 34, 35 en 36 uit: Oeverloperspad. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort, 2001. Voor verbinding van eind- met beginpunt van de wandeling: tussen Barendrecht en Station Rotterdam Lombardijen rijdt elk half uur een trein. Naar datzelfde Station Rotterdam Lombardijen rijdt uit Kinderdijk elk uur bus 154.