O nee, sport!

Jan Joost van Gangelen heet de nieuwste smaakmaker bij de sporttelevisie, hij verruilde een schaduwrol bij het Sportjournaal voor dagelijkse uitzendingen op Talpa. Jan Joost loopt op slippers en houdt die tijdens de uitzendingen graag aan. En volgens Jan Joost is journalistiek à la Studio Sport ,,passé''. Mensen, zei het 31-jarige sportgezicht vorige week tegen Nieuwe Revu, hebben genoeg van kwaliteit. ,,Ze willen iemand met een gouden jasje en een grote glimlach.''

Na een weekje sporttelevisie begint me te dagen wat hij bedoelt. Elke keer als hij in beeld komt draait Jan Joost een krul in zijn mondhoek en begint hij te kleppen over alles behalve sport. Sport verslaan is volgens Jan Joost je- en jouwen met scheidsrechter Dick Jol: ,,Jij geeft geen kaarten, jij toont ze.'' Babbelen met de Deense trainer Michael Laudrup over nieuwe verwarmde Arena-stoelen. En filosoferen met Jan Timman over ,,ontregelde denkmomenten''. De schaker brak zijn hand en mist daarom de Nederlandse kampioenschappen. Jan Joost, in zuurstokroze pullover en witte opgestroopte hemdsmouwen: ,,Wat voor een voetballer zijn rechterbeen is, is voor een schaker zijn hand.'' En, één, twee, drie, daar is die Colgate-lach weer.

Sportverslaggeving voor nono's.

Niet dat het Sportjournaal zoveel beter was. Nieuwtjes voor insiders over aanstaande transfers (,,nog niets is zeker''). Die worden gevolgd door gezellige gesprekjes, ,,analyses'' in sportjargon, over de dag van morgen. De verslaggever in de aanloop naar de kwalificatiewedstrijd Ajax-Brøndby: ,,Ik zeg: tot morgen Danny.'' Trainer Blind: ,,Nou, tot morgen maar weer.'' Verder heeft de NOS samenvattingen aangekocht van Engelse Premier-Leaguewedstrijden om maar een glimp op te vangen van Edgar Davids op de bank. En opnieuw veel, heel veel soms tenenkrommende gesprekjes.

,,Sorry voor de vraag'', zegt de verslaggever tegen Ajacied Wesley Sneijder. ,,Maar kostte het je geen moeite geen gebaar naar de bank te maken?'' En gisteren nog, toen Studio Sport kort na vieren 's middags live overschakelde naar `Eindhoven'. De verslaggever zit in de kantine, vertelt dat hij ,,met collega's'' de Europese loting zit af te wachten. En floep, daar verschijnt (collega?) Guus Hiddink in beeld. De verslaggever: ,,Wij vinden het heel leuk dat we bij de eerste 36 clubs van Europa zitten. Guus Hiddink: ,,Nou, wij ook.''

Meer dan achttien uur sportactualiteiten telde ik de afgelopen vijf dagen op de Nederlandse zenders. En dan is het sportnieuws in Het Journaal, het RTL4- en SBS6-nieuws en Talpa's NSE niet meegerekend. En ook niet kijkcijferhits als het gisteren door RTL7 uitgezonden Sport, levensgevaarlijk! – kamikazebeelden van kickzoekende sporters bejubeld met gillende gitaren. De vleugels van een hangglider klappen in. Meer! Een skiër slaat met zijn hoofd tegen een rotspunt. Nog meer! Een rodeostier die de schouder van een Amerikaanse berijder tot biefstuk vertrapt. En dan moet de slow motion nog komen.

Nog iets: waarom spreken zoveel sportpresentatoren in geheimtaal? De Europese hoogmis breekt aan, kondigde Dionne de Graaff woensdag aan, twee clubs gaan de koker in. En ze keek erbij alsof ze naar het altaar liep. ,,Schakelt u in morgen?'' Ik belandde in een zichzelf feliciterend UEFA-onderonsje: de Champions League loting. Dikke mannen, dunne mannen, grijze mannen, voetbalmannen, allemaal in pak. En toen na een half uur spelersverkiezingen eindelijk het gegoochel met ronde schalen en vierkante bakken begon, wist niemand mij te vertellen waar die rode ballen, pardon: kokers, vandaan kwamen.

Met sportactualiteiten een halve werkweek vullen is misschien wat veel. Ja, als Anky haar paard schopt en daar zijn beelden van, dan wil niemand die missen. Maar nu zien we alles – elke selectie ontbreekt. Het is: camera aan, microfoon open en gaan met die banaan. En dan knijp je de billen bij elkaar als er tijdens een basketbal-item ineens danseressen voorbijkomen. De verslaggever: ,,Het laatste Europese kampioenschap speelden de Nederlanders in 1989, het jaar van de lambada.''

Nee, de tv gaat uit. Ik moet weer aan het werk. In de echte wereld.

Dit is de laatste bijdrage van verslaggever Wubby Luyendijk over het tv-aanbod van deze week.

    • Wubby Luyendijk