The Stooges

,,Geef deze cd aan je kleine broertje'', schrijft Jack White van The White Stripes in zijn hoestekst bij de heruitgave van Fun House van The Stooges. Niet omdat het een waardeloze plaat is, maar omdat iedereen volgens White een grote broer verdient die de rauwe zeggingskracht van dit tijdloze garagerockalbum kan herkennen en doorgeven.

In 1970 was het teleurstellende verkoopresultaat van het tweede Stooges-album Fun House aanleiding voor Elektra Records om het contract met deze onaangepaste antihippies uit Detroit op te zeggen. Inmiddels is de toenmalige groep van Iggy Pop gerehabiliteerd als een van de grondleggers van de punk en geldt Fun House als ijkpunt voor alle ruige rockmuziek die erna kwam.

Het debuutalbum The Stooges en het meesterwerk Fun House verschijnen 35 jaar na dato in dubbelcd-versies met verbluffende extra's, zoals de oorspronkelijke John Cale-mixen van No fun en I wanna be your dog op de eerste, en verhelderende sessie-opnamen van Loose en Down on the street op de tweede. De bijdrage van John Cale op het debuut werd in eerste instantie ,,te arty'' gevonden door de bandleden.

Met terugwerkende kracht kunnen we vaststellen dat de betrekkelijk beheerste productie van het album No fun de ontbrekende schakel vormt tussen de avant-gardistische artrock van The Velvet Underground en het doeltreffende punklawaai van Amerikaanse en Britse groepen als Ramones en Sex Pistols.

Een hele cd met outtakes van Fun House laat onverbiddelijk horen hoe Iggy Pop en zijn trawanten binnen korte tijd waren uitgegroeid van roekeloze nonmuzikanten tot visionaire rockvernieuwers.

Gitarist Jack White van The White Stripes vond als zestienjarige een afgetrapt vinylexemplaar van The Stooges in de vuilniscontainer achter zijn huis. Nog dagelijks dankt hij Onze-Lieve-Heer op zijn blote knietjes voor de inspiratie.

The Stooges; Fun House (Elektra/Warner)

    • Jan Vollaard