`Bouwen en slopen vragen extra inspanningen en kwaliteiten'

Vergaderen en voor jezelf opkomen luidde de leus van een generatie. Al vergaderend en voor zichzelf opkomend bracht die generatie inmiddels een legioen van uitvreters voort. Ze vergaderden ondergronds en hun assertiviteit vermomden ze als emancipatie, zodat ze lange tijd onopvallend hun gang konden gaan. Pas de laatste tijd wordt de ware omvang van het legioen duidelijk. Over ongetelde nutteloze vergaderaars beschikken we, over ongetelde overbodige bestuurders.

Allen met een topsalaris, want ze vergaten geen moment voor zichzelf op te komen.

Directeurtjes van nutsbedrijven, directeurtjes in de gezondheidszorg, welzijnsdirecteurtjes, cultuurdirecteurtjes.

Nu weer de kudde directeurtjes van woningcorporaties die blijkt rond te grazen op de collectieve weide, allen met inkomens van twee tot drie ton, exclusief pensioenbijdrage, exclusief bonussen, exclusief dienstauto.

We blijken ons steeds weer in het aantal uitvreters te vergissen.

Mijn respect voor het Nederlandse volk groeit met de dag. Dat volk moet een huiveringwekkend bedrag aan belasting opbrengen voor die snuiters.

,,Een woningcorporatie is een publieke organisatie, met de belangrijke taak betaalbare woningen aan te bieden'', lees ik in de krant.

Directeuren van woningcorporaties zijn eigenlijk filantropen, begrijp ik. Dure filantropen.

Veel verdienen kan ik iedereen aanbevelen, al moeten de meesten van ons er wel iets voor doen. Deze directeurtjes worden slapend rijk omdat ze toevallig op de driesprong snurken waar publieke dienst, publieke ruif en publieke overbodigheid samenkomen.

Verplegers verzorgen voor een hongerloontje de zieken. Maar de gezondheidsdirecteuren strijken de poen op. Vrijwilligers verrichten het werk in de zorg. Maar wie had in zijn stoutste dromen kunnen vermoeden dat er fabelachtig betaalde directeuren vrijwilligerswerk bestaan?

Je hebt zelfs een directeur van de koepelvereniging van directeuren van vrijwilligerswerk.

Nietsnut leidt mantelorganisatie van nietsnutten.

Welke fantoomarbeid verrichten directeuren van woningcorporaties? Ze vergaderen. Ze stellen de regels voor hun beloning vast. Ze overkoepelen. Ze incasseren.

En ze tarten opnieuw onze fantasie. In hun beloningsreglement namen de corporatiedirecteuren een sloopbonus op. Sloopbonus! Hoe meer er door de corporatie wordt gesloopt, hoe hoger het inkomen van de directeur.

Er waart een sloopvirus door Nederland.

Zo'n bonus bestaat enkel om het ondernemerschap te prikkelen, verzekert ons Wim van Leeuwen, voorzitter van Aedes, de koepelvereniging van woningcorporaties. De topnietsnut, zeg maar, van de topverdieners. Slopen vergt volgens hem nu eenmaal ,,extra inspanningen en kwaliteiten''.

Van de slopers, dacht ik. Niet van de directeuren.

    • Gerrit Komrij